نظارت همراه رمان تب | ناظر: MELORIN

[serena]

پارت سوم:
چند مورد فاصله‌گذاری نادرست بین واژه‌ها و علائم (مثل «احتمالا» که بهتر است «احتمالاً» نوشته شود، یا «دو تاس» که نیاز به فاصله دارد، یا «سه یک» که باید «سه و یک» یا «سه‌ویک» بسته به نیت نویسنده یکدست شود).
بعضی ترکیب‌ها نیاز به نیم‌فاصله دارند تا خوانایی حفظ شود (مثل «گویا مثل افلاطون» مشکلی ندارد، اما «سه یک» و «یک و سه» باید یکسان و دقیق تنظیم شوند؛ یا «پیانو نوازی» که بهتر است «پیانو‌نوازی» باشد).
چند واژه احتیاج به همزهٔ درست دارند: «توفیری» → «تفاوتی» یا اگر همان معنا مدنظر است «توفیری» مشکلی ندارد اما «تأکید» و «اثبات» و «پذریفته» → «پذیرفته»‌ باید تصحیح شوند.
برخی جملات طولانی‌اند و نیاز به ویرگول یا نقطه برای قطع منطقی دارند (مثلاً جملهٔ «کماکان ارتباطی با اصل صورتک…» یا بخش مربوط به «صندلی‌های متفاوت…»).
چند مورد غلط تایپی و اشتباه ریز: «پست مدرنیسم» یک‌دست نیست؛ «گویا مثل افلاطون در دیدگانم ترسیم می‌شود» بهتر است بازنگری شود؛ «پذریفته» غلط املایی دارد.
موارد کم‌تعداد تطابق فعل و فاعل که بهتر است یک‌دست شوند (مثل «می‌نمود» که اگر با بقیهٔ لحن همخوان نباشد، می‌توان «می‌کرد» یا «می‌کرده» کرد).
چند ترکیب لازم است روان‌تر شوند؛ مثلاً «کلنگ‌زنی شد راه و رسم زندگی‌اش» از نظر نحوی کمی سنگین است و نیاز به اصلاح جزئی دارد.
----
غلط‌های املایی (واقعاً غلط)

«نمی‌بلعید» → در متن مشکلی ندارد، اما جملهٔ «بعد از خودش مرا هم می‌خورد. نمی‌بلعید؛ …» از نظر معنایی بهتر است: «نمی‌بلعید؛ …» / این غلط املایی نیست (فقط قبلاً گزارش شده بود).
«توفیری» → باید «تفاوتی» باشد.
«جزئی‌ از» → درست: «جزئی از».
«پذریفته» → درست: «پذیرفته».
«می‌نمود» غلط املایی نیست؛ فقط کهنه‌است.
«پیانونوازی» → بهتر: «پیانو‌نوازی» با نیم‌فاصله (غلظت تایپی).
-----
فاصله‌گذاری و نیم‌فاصله (غلط‌های مهم)

«اند.» در ابتدای متن → برای نقل‌قول شروع‌شده بهتر است قبلش فاصله باشد: «اند. پس…»
«ذره ذره‌ی» → بهتر: «ذره‌ذره‌ی».
«پدر بدن» در جاهایی با فاصله، در جاهایی بدون تغییر؛ از نظر سبک بهتر است «پدرِ بدن».
«تا اثبات کند توفیری نداریم.» → «تفاوتی» + ویرگول قبل از «تا» اختیاری است.
«آلیاژ زره شوالیه» → اگر ترکیب اسمی است: «آلیاژِ زرهِ شوالیه».
«جزئی‌ از» → باید بدون نیم‌فاصله باشد.
«تکه‌های مرده‌ی» → بهتر: «تکه‌هایِ مرده‌ی» یا «تکه‌های مرده‌ی» (یک‌دست شود).
«نبرد و شوالیه» (تیتر) ایرادی ندارد.
«می‌نگریست و می‌گفت: “خانه ما جای ماندن نیست.”» → بهتر: «می‌گفت: «خانه…»» (نوع گیومه).
«حیوان صدایش می‌زد» → بهتر: «حیوان صداَش می‌زد» یا «صدااش» (یک‌دست).
---
احتمالا» → «احتمالاً».
«دو تاس» → درست، اما برای وضوح: «دو تاسِ» یا با ویرگول بعد «احتمالاً».
«یک و سه» / «سه و یک» → یک‌دست نشده؛ گاهی «سه یک» آمده.
«گویا مثل افلاطون…» → ایرادی ندارد، فقط ساختار سنگین است.
«پیانونوازی» → «پیانو‌نوازی».
«کلنگ‌زنی» در متن دو نوع دارد («کلنگ می‌زد» / «کلنگ‌زنی») که بهتر است یکسان شود.
«بماند‌.» → یک نیم‌فاصلهٔ اضافه پیش از نقطه.
«برآشفته‌و بی‌حال» → باید باشد: «برآشفته و بی‌حال» (نیم‌فاصلهٔ اشتباه).
«می‌بلعیدمان» → درست است ولی سبکاً می‌توان «می‌بلعیدمان.» را جدا با ویرگول قبلش آورد
ــــ
نشانه‌گذاری (ویرگول، نقطه، دونقطه و …)

همه جا گیومه به صورت «“…”» آمده، ولی فقط در فارسی بهتر «« … »» است.
جمله‌های بسیار بلند و بدون ویرگول:
«اعتراض که می‌کردم می‌گفت: …» → بعد از «اعتراض که می‌کردم» یک ویرگول.
«به شمار احتمالا دو تاس می‌مانند.» → «به شمار، احتمالاً، دو تاس می‌مانند.»
«لیکن خود او، فرم دیگری…» → ویرگول بعد از «او» لازم نیست.
«اگر بدن یک و سه باشد، شوالیه سه و یک است.» → درست است، اما برای وضوح ویرگول دوم: «… باشد، شوالیه، سه و یک است.»
«قرون وسطا بود.» → درست.
«پدر بدن لرد و شوالیه واسال.» → از نظر رسم‌الخط بهتر: «پدرِ بدن لرد بود و شوالیه واسال.»
«شوالیه، خانواده‌ی بدن را به عنوان… پذریفته بود» → ویرگول بعد «شوالیه» لازم نیست.
«می‌خواندشان.» → درست، فقط سنگین
---
یک‌دستی سبک (غلط نیست، اما ناهماهنگی)

در بعضی جاها «بدن» به‌عنوان اسم خاص استفاده شده، ولی گاه نیازمند «بدنِ».
تکرار ساختار «… بدن» / «شوالیه … بدن» بهتر است یکنواخت شود.
رفت‌وآمد بین زبان حماسی و زبان گفتاری («می‌نگریست» / «می‌گفت») بهتر است هم‌سطح شود.
زمان افعال در چند جمله پشت سر هم تغییر می‌کند («می‌کرد» / «می‌نمود» / «می‌مالید»).

 

[Cheat]

پارت سوم:
چند مورد فاصله‌گذاری نادرست بین واژه‌ها و علائم (مثل «احتمالا» که بهتر است «احتمالاً» نوشته شود، یا «دو تاس» که نیاز به فاصله دارد، یا «سه یک» که باید «سه و یک» یا «سه‌ویک» بسته به نیت نویسنده یکدست شود).
بعضی ترکیب‌ها نیاز به نیم‌فاصله دارند تا خوانایی حفظ شود (مثل «گویا مثل افلاطون» مشکلی ندارد، اما «سه یک» و «یک و سه» باید یکسان و دقیق تنظیم شوند؛ یا «پیانو نوازی» که بهتر است «پیانو‌نوازی» باشد).
چند واژه احتیاج به همزهٔ درست دارند: «توفیری» → «تفاوتی» یا اگر همان معنا مدنظر است «توفیری» مشکلی ندارد اما «تأکید» و «اثبات» و «پذریفته» → «پذیرفته»‌ باید تصحیح شوند.
برخی جملات طولانی‌اند و نیاز به ویرگول یا نقطه برای قطع منطقی دارند (مثلاً جملهٔ «کماکان ارتباطی با اصل صورتک…» یا بخش مربوط به «صندلی‌های متفاوت…»).
چند مورد غلط تایپی و اشتباه ریز: «پست مدرنیسم» یک‌دست نیست؛ «گویا مثل افلاطون در دیدگانم ترسیم می‌شود» بهتر است بازنگری شود؛ «پذریفته» غلط املایی دارد.
موارد کم‌تعداد تطابق فعل و فاعل که بهتر است یک‌دست شوند (مثل «می‌نمود» که اگر با بقیهٔ لحن همخوان نباشد، می‌توان «می‌کرد» یا «می‌کرده» کرد).
چند ترکیب لازم است روان‌تر شوند؛ مثلاً «کلنگ‌زنی شد راه و رسم زندگی‌اش» از نظر نحوی کمی سنگین است و نیاز به اصلاح جزئی دارد.
----
غلط‌های املایی (واقعاً غلط)

«نمی‌بلعید» → در متن مشکلی ندارد، اما جملهٔ «بعد از خودش مرا هم می‌خورد. نمی‌بلعید؛ …» از نظر معنایی بهتر است: «نمی‌بلعید؛ …» / این غلط املایی نیست (فقط قبلاً گزارش شده بود).
«توفیری» → باید «تفاوتی» باشد.
«جزئی‌ از» → درست: «جزئی از».
«پذریفته» → درست: «پذیرفته».
«می‌نمود» غلط املایی نیست؛ فقط کهنه‌است.
«پیانونوازی» → بهتر: «پیانو‌نوازی» با نیم‌فاصله (غلظت تایپی).
-----
فاصله‌گذاری و نیم‌فاصله (غلط‌های مهم)

«اند.» در ابتدای متن → برای نقل‌قول شروع‌شده بهتر است قبلش فاصله باشد: «اند. پس…»
«ذره ذره‌ی» → بهتر: «ذره‌ذره‌ی».
«پدر بدن» در جاهایی با فاصله، در جاهایی بدون تغییر؛ از نظر سبک بهتر است «پدرِ بدن».
«تا اثبات کند توفیری نداریم.» → «تفاوتی» + ویرگول قبل از «تا» اختیاری است.
«آلیاژ زره شوالیه» → اگر ترکیب اسمی است: «آلیاژِ زرهِ شوالیه».
«جزئی‌ از» → باید بدون نیم‌فاصله باشد.
«تکه‌های مرده‌ی» → بهتر: «تکه‌هایِ مرده‌ی» یا «تکه‌های مرده‌ی» (یک‌دست شود).
«نبرد و شوالیه» (تیتر) ایرادی ندارد.
«می‌نگریست و می‌گفت: “خانه ما جای ماندن نیست.”» → بهتر: «می‌گفت: «خانه…»» (نوع گیومه).
«حیوان صدایش می‌زد» → بهتر: «حیوان صداَش می‌زد» یا «صدااش» (یک‌دست).
---
احتمالا» → «احتمالاً».
«دو تاس» → درست، اما برای وضوح: «دو تاسِ» یا با ویرگول بعد «احتمالاً».
«یک و سه» / «سه و یک» → یک‌دست نشده؛ گاهی «سه یک» آمده.
«گویا مثل افلاطون…» → ایرادی ندارد، فقط ساختار سنگین است.
«پیانونوازی» → «پیانو‌نوازی».
«کلنگ‌زنی» در متن دو نوع دارد («کلنگ می‌زد» / «کلنگ‌زنی») که بهتر است یکسان شود.
«بماند‌.» → یک نیم‌فاصلهٔ اضافه پیش از نقطه.
«برآشفته‌و بی‌حال» → باید باشد: «برآشفته و بی‌حال» (نیم‌فاصلهٔ اشتباه).
«می‌بلعیدمان» → درست است ولی سبکاً می‌توان «می‌بلعیدمان.» را جدا با ویرگول قبلش آورد
ــــ
نشانه‌گذاری (ویرگول، نقطه، دونقطه و …)

همه جا گیومه به صورت «“…”» آمده، ولی فقط در فارسی بهتر «« … »» است.
جمله‌های بسیار بلند و بدون ویرگول:
«اعتراض که می‌کردم می‌گفت: …» → بعد از «اعتراض که می‌کردم» یک ویرگول.
«به شمار احتمالا دو تاس می‌مانند.» → «به شمار، احتمالاً، دو تاس می‌مانند.»
«لیکن خود او، فرم دیگری…» → ویرگول بعد از «او» لازم نیست.
«اگر بدن یک و سه باشد، شوالیه سه و یک است.» → درست است، اما برای وضوح ویرگول دوم: «… باشد، شوالیه، سه و یک است.»
«قرون وسطا بود.» → درست.
«پدر بدن لرد و شوالیه واسال.» → از نظر رسم‌الخط بهتر: «پدرِ بدن لرد بود و شوالیه واسال.»
«شوالیه، خانواده‌ی بدن را به عنوان… پذریفته بود» → ویرگول بعد «شوالیه» لازم نیست.
«می‌خواندشان.» → درست، فقط سنگین
---
یک‌دستی سبک (غلط نیست، اما ناهماهنگی)

در بعضی جاها «بدن» به‌عنوان اسم خاص استفاده شده، ولی گاه نیازمند «بدنِ».
تکرار ساختار «… بدن» / «شوالیه … بدن» بهتر است یکنواخت شود.
رفت‌وآمد بین زبان حماسی و زبان گفتاری («می‌نگریست» / «می‌گفت») بهتر است هم‌سطح شود.
زمان افعال در چند جمله پشت سر هم تغییر می‌کند («می‌کرد» / «می‌نمود» / «می‌مالید»).

چرا توفیری باید تفاوتی باشه؟

 

[serena]

پارت چهارم
غلط‌های املایی (صرفاً غلط‌های قطعی)
«وانگاه» → درست است، اما در فارسی امروز «و آنگاه» متداول‌تر است.
«رنگ‌پریده» → از نظر رسم‌الخط درست است، ولی برخی شیوه‌نامه‌ها «رنگ‌پریده» را بدون نیم‌فاصله نمی‌پسندند (غلط نیست).
«جربزه» در عبارت «بی‌جربزه» → املای درست همان «جربزه» است.
«نیوفتد» → نادرست → درست: «نیفتد».
«به‌اش» → در گفتار گونه‌ی رایج است، اما در نگارش رسمی: «به‌اش» یا «به او»؛ بهتر است یک‌دست شود.
«شدت گرفتند» برای «سرفه‌ها» درست است؛ غلط املایی ندارد.
«افاقه نکرد» → درست است.
(در این بخش، غلط املایی واقعی فقط «نیوفتد» است
---
غلط‌های فاصله‌گذاری و نیم‌فاصله
«تلوتلوخوران» → بهتر: «تلوتلوخوران» با همین شکل صحیح است، امّا برخی نسخه‌ها «تلو‌تلو‌خوران» را می‌پسندند (اختیاری).
«چشم‌هایت» → درست، اما قبلاً در بخش اول «چشم‌هایت» و «چشمهایت» ناهماهنگ بودند.
«پشت در آشپزخانه ایستاد» → بهتر: «پشتِ درِ آشپزخانه ایستاد» یا «پشتِ در آشپزخانه».
«حیف که قد و بالای بلندی ندارد» → جمله روان است، ایراد فاصله ندارد.
«یک‌راست» → درست است.
«میوه‌ی نارسی‌ست» → بهتر: «میوه‌ی نارسی‌ست» یا «میوهٔ نارسی‌ست».
«می‌فهمیدم کجا؟» → بهتر: «می‌فهمیدم کجا؟» (درست است).
«زیرلبی» → بهتر: «زیرلبی» / «زیر لبی» بسته به شیوه‌نامه؛ یک‌دست شود.
«به‌مو بندم.» → باید: «به مو بندم.» (نیم‌فاصلهٔ اشتباه).
«به مو بندم‌.» → نیم‌فاصلهٔ اضافی پیش از نقطه.
«به‌اش» → بهتر: «به‌اش» یا «به او» (یک‌دست شود).
«سیگارم را مقابلش گرفتم» → درست.
«به هر کسی متفاوت عشق بورزم» → بهتر: «به هر کسی متفاوت عشق بورزم» (بدون ایراد).
«نمی‌خواست پیوند بخورد» → درست.
«می‌جنگید» / «می‌خندید» / «می‌گفت» → یک‌دست هستند.
«سه انگشتش» → درست.
«به هم چسبانده بودشان» → اگر رسمی‌تر می‌خواهی: «به‌هم چسبانده بودشان».
«جدی‌ جدی» → بهتر: «جدی‌جدی» (نیم‌فاصله لازم است).
----
نشانه‌گذاری (ویرگول، نقطه، نقل‌قول، مکث)
نقل‌قول‌ها همه با گیومهٔ انگلیسی “…” نوشته شده؛ در فارسی بهتر: «…».
جملهٔ بسیار بلند اول:«لحظاتی که گاه پر سعادت… و گاه شوربختانه… رخ می‌داد…»توصیه به جدا کردن با ویرگول‌های بیشتر (غلط نیست، اما سنگین است).
«پس چشم‌هایت کجا رفته‌اند؟» → اگر خطاب به خود است درست است، ولی قبلاً «کجا رفته بودند» بوده. یک‌دستی زمانی مهم است.
«یک بار خبطی کرد و…» → درست.
«گفت: “بچه‌ای به کفایت…”» → بهتر: «گفت: «بچه‌ای…»».
عبارت «به بدن ناخن‌هایم را می‌دادم و به شوالیه سیگار.» → از نظر نشانه‌گذاری خوب است؛ فقط ممکن است صراحت نیاز داشته باشد.
«سرش را کامل در حوض فرو برد.» → درست.
«پس جدی‌ جدی می‌خواست حباب درست کند.» → نیاز به ویرگول ندارد؛ فقط نیم‌فاصله اصلاح شود.

 

[serena]

چرا توفیری باید تفاوتی باشه؟

بنظرم تفاوتی بهتره بازم نویسنده خودتی جانم جایی که حس میکنی باهام موافق نیستی همون کلمه خودت به کارببر

 

[serena]

پارت چهارم:
غلط‌های املایی قطعی
در این بخش، غلط املایی واقعی کم است. بیشتر ایرادها مربوط به فاصله، نیم‌فاصله و نشانه‌گذاری‌اند.

«هیچوقت» → درست: «هیچ‌وقت».
«لیکن» درست است، اشتباه نیست.
«ورچید» درست است (نوعی تغییر شکل «ورچیدن»).
«اگر دعوایی پیش می‌آمد، چیزی نمی‌گفت و واژه‌هایش را برای گلایه هدر نمی‌داد.» → املایی ندارد.
غلط املایی قطعیِ مشاهده‌شده:

«رفتم؛ ژاکتم را از تنم درآوردم و روی او انداختم. آن شب صبح شد و من ساعت به ساعتش را لرزیدم. صبح شد و شوالیه به بهانه‌ای رفت‌.»واژهٔ «رفت‌.» یک نیم‌فاصلهٔ اضافی پیش از نقطه دارد.
«… او را بی‌خبر سوغاتی آورد.» → دو فاصلهٔ پشت سر هم میان «را» و «بی‌خبر».
«… گفت؛ نرم‌نرمک…» → این ویرگول به‌لحاظ رسم‌الخطی درست است اما نیم‌فاصله در «رفت وخودش» غلط است:«رفت وخودش» → باید «رفت و خودش».
----
فاصله‌گذاری و نیم‌فاصله (ایرادهای زیاد و مهم)
«در آغوش گرفتمش.» → بهتر: «در آغوشش گرفتم» یا «در آغوش گرفتمَش» (اما این آخری گفتاری است).
«یک‌دیگر» → در فارسی امروز «یکدیگر» بدون نیم‌فاصله صحیح‌تر و معیارتر است.
«گلایه کرد: "بگو بخندت…» → بهتر: «گلایه کرد: «بگو…»»
«همه‌چیز» → درست است؛ اما در ادامهٔ متن «هیچ‌چیز» نیز هست؛ خوب است یک‌دست بماند (که هست).
«بار و بندلیش» → «بند و بساط» متداول‌تر است، اما غلط نیست. اگر این ترکیب ثابتِ متن است دستور نگارشی ندارد.
«از دهانم پرید؛ " اشکالی ندارد."»
بین گیومه و متن فاصلهٔ اضافی هست: " اشکالی → باید: «اشکالی ندارد.»
«دوست داشتم. انکار نمی‌کنم» → درست است ولی معمولاً میان دو جملهٔ وابسته «ولی» با ویرگول همراه می‌شود؛ این‌جا سلیقه‌ای است.
«نرم‌نرمک» → درست.
«رفت وخودش را همان جا انداخت» → باید: «رفت و خودش را همان‌جا انداخت.»
«همان جا» → بهتر: «همان‌جا» (ترکیب قیدی).
«سپس به سویش رفتم؛ ژاکتم را…» → از نظر فاصله‌گذاری درست است.
«صبح شد و ژاکتم ماند؛ اما او…» → درست.
«او را بی‌خبر» → دو فاصلهٔ پشت‌سرهم.

 

[serena]

پارت پنجم:
غلط‌های املایی قطعی
در این بخش طولانی، غلط املاییِ واقعی کم است:

«بیخیال» → در فارسی معیار: «بی‌خیال».
«تکه‌ای از ورقه» → درست است، ولی «ورقه» در فارسی امروز کمتر به‌کار می‌رود؛ «برگه» معیارتر است (غلط نیست).
«پرت کرد» → از ریشهٔ «پرتاب کردن» است، «پرت» گفتاری است؛ غلط نه، ولی گفتاری.
«پیاز داغش» → درست.
«بیخیال خندید» → باید «بی‌خیال خندید».
«باد خنکی بر پلک‌هایم می‌وزید» → درست.
غلط املایی قطعیِ تک‌مورد:

«بیخیال»
گاهی فاصله‌های ناخواسته به‌صورت غلط املایی محسوب می‌شوند (پایین‌تر).
-------
فاصله‌گذاری و نیم‌فاصله (ایرادهای زیاد و مهم)
«طعنه بارش» → باید: «طعنه‌بارش» یا «طعنه‌بارَش».
«کا‌ش به من لبخند می‌زد.»قبل از «کاش» یک فاصلهٔ اضافه وجود دارد: " کاش.
«عمه، عمه ربابه» → درست، ولی «عمه ربابه» بی‌وقفه طبیعی‌تر است؛ کاما اختیاری.
«توت فرنگی» → درست است؛ «توت‌فرنگی» هم قابل‌قبول.
«بهشان روبان می‌آویخت» → «به‌شان» در فارسی رسمی بهتر است.
«بر تاب گوشه‌ی حیاط می‌نشست» → «بر تاب» درست است ولی در فارسی معیار: «روی تاب».
«اخم صورتش را می‌پوشاند به سمتی مات می‌ماند.» →بین «می‌پوشاند» و «به» سه فاصله وجود دارد؛ غلط.
«همه‌چیز حالت انسانی…» → درست.
نمی‌دید.» → درست.
«پس چشم‌هایش کجا رفته بودند؟» → درست.
«لباس‌هایش یا گل بود یا میوه.» → از لحاظ معنا جمله ایراد دارد (لباس نمی‌تواند «گل باشد»)، اما نویسنده استعاری نوشته؛ ایراد فاصله ندارد.
«روی پارچه‌های خنک و سبک پیراهن‌هایش» → درست.
«عمو سهراب… نمی‌دانست پدر بدن او را از کدام مغازه خریده.» → فاصله‌گذاری درست.
«تا عصر با خودم دو دو تا چهار تا کردم» → برخی رسم‌الخط‌ها: «دو دوتا چهارتا».
«به این نتیجه رسیدم که تنها راه ممکن، در جریان گذاشتن مادر بدن است» → درست.
«پارچه را‌ کنار نزده بودم» → یک نیم‌فاصلهٔ غیرعادی بین «را» و «کنار».
«این حال را می‌شناختم‌. اسمش انتظار بود.» → نقطهٔ جداشده با نیم‌فاصله: «می‌شناختم‌.» غلط است.
«بیخیال خندید» → «بی‌خیال خندید».
«چهارزانو نشست» → در فارسی معیار «چهارزانو» کاملاً درست است
«قایق، قایق که واژگون شد» → کاما درست است ولی تکرار شاید نیاز به علامت تأکید داشته باشد (غلط نیست، بلاغی است).
«رفتاد» یا موارد مشابه وجود ندارد.
«کســی چیزی نمی‌فهمد.» → سالم
------

 

[serena]

پارت ششم:
اشتباه املایی:
«خودروب» → درست: «خودروی».
«حوسشان» → درست: «حواس‌شان» یا «حواسشان».
«و دومسن چیز» → احتمالاً: «و دومین چیز».
«دن کیشوتی» → درست‌تر: «دن‌کیشوتی» (نیم‌فاصله).
«برژوامآبانه‌ای» → شکل درست: «برژوامآبانه‌ای» نیست؛ باید:«بورژوامآبانه‌ای» یا «بورژوامآبانه»
«کشته مرده‌ی» → قابل قبول است، ولی در رسم‌الخط معیار: «کشته‌مردهٔ».
«سه جلدی سرمایه» → بهتر: «سه‌جلدیِ سرمایه» (در معنی صفت).
«تا چند روز به اسپند روی آتش می‌مانست.»«به اسپند روی آتش» غلط نیست، اما معمولاً گفته می‌شود: «مثل اسپند روی آتش».
«تا حیاط می‌رفت» → درست، اما در متن «به حیاط» آمده که صحیح‌تر است.
«سیگار می‌کشید، برمی‌گشت، روی برنج ماست می‌ریخت» → درست.
فاصله‌گذاری و نیم‌فاصله
در این فصل هم مثل فصل‌های قبلی، مشکل عمده همین بخش است:

«کا‌.گ.ب» → نقطه قبل از «گ» فاصله و علامت اضافی دارد. درست: «کا.گ.ب».
«درشکه‌ی عتیقه» → قابل قبول؛ «درشکه‌ٔ» نیز صحیح است.
«خودروب آخرین مدلشان» → باید: «خودروی آخرین‌مدلشان».
«به روزمره‌ی کاپیتالیستی‌شان» → بهتر: «به‌روزمرهٔ کاپیتالیستی‌شان».
«مرتبه‌ی بعد» مشکلی ندارد.
«کشته مرده‌ی چپ‌های افراطی» → «کشته‌مردهٔ».
«مثلاً» در متن نوشته شده «مثلا» → بهتر با همزه.
«مامور» → «مامور» صحیح است ولی «مأمور» رسمی‌تر.
«سر حرفت بمانی."» → گیومه انگلیسی + فاصلهٔ قبل از گیومه. باید: «… بمانی.»
«نه انگلسی بود…» → «انگلیسی».
«وانت سفید رنگ» → درست‌تر: «وانت سفیدرنگ».
«باز می‌زد» → اگر منظور «باز می‌کرد» یا «دوباره راه می‌انداخت» است، این ترکیب مبهم است؛ املای «بازمی‌زد» درست است ولی معنایی کمی گنگ.
«میوه نمی‌داد، اگر دزد از بالای دیوار می‌آمد» → از لحاظ نگارشی صحیح.
«وانت حزب» → فاصله درست است.
«دو تا کند» → محاوره‌ای و درست.
«تعلل‌وار» → درست.
«چند لحظه‌ی دیگر برای تماشا زمان خرید و رفتیم.»این جمله از نظر ساختار معیوب است (پایین‌تر توضیح می‌دهم).
«فریب دهند. تا حوسشان را از مسائل… پرت کنند.» → «حواس‌شان».
«از نو سر سفره می‌آمد‌» → یک نیم‌فاصلهٔ اضافه بعد از «می‌آمد».
«پلاستیکی که دستش گرفته بود» → صحیح.
«حاجیه خانم» → در رسم‌الخط معیار: «حاجیه‌خانم».

 

[Cheat]

پارت پنجم:
غلط‌های املایی قطعی
در این بخش طولانی، غلط املاییِ واقعی کم است:

«بیخیال» → در فارسی معیار: «بی‌خیال».
«تکه‌ای از ورقه» → درست است، ولی «ورقه» در فارسی امروز کمتر به‌کار می‌رود؛ «برگه» معیارتر است (غلط نیست).
«پرت کرد» → از ریشهٔ «پرتاب کردن» است، «پرت» گفتاری است؛ غلط نه، ولی گفتاری.
«پیاز داغش» → درست.
«بیخیال خندید» → باید «بی‌خیال خندید».
«باد خنکی بر پلک‌هایم می‌وزید» → درست.
غلط املایی قطعیِ تک‌مورد:

«بیخیال»
گاهی فاصله‌های ناخواسته به‌صورت غلط املایی محسوب می‌شوند (پایین‌تر).
-------
فاصله‌گذاری و نیم‌فاصله (ایرادهای زیاد و مهم)
«طعنه بارش» → باید: «طعنه‌بارش» یا «طعنه‌بارَش».
«کا‌ش به من لبخند می‌زد.»قبل از «کاش» یک فاصلهٔ اضافه وجود دارد: " کاش.
«عمه، عمه ربابه» → درست، ولی «عمه ربابه» بی‌وقفه طبیعی‌تر است؛ کاما اختیاری.
«توت فرنگی» → درست است؛ «توت‌فرنگی» هم قابل‌قبول.
«بهشان روبان می‌آویخت» → «به‌شان» در فارسی رسمی بهتر است.
«بر تاب گوشه‌ی حیاط می‌نشست» → «بر تاب» درست است ولی در فارسی معیار: «روی تاب».
«اخم صورتش را می‌پوشاند به سمتی مات می‌ماند.» →بین «می‌پوشاند» و «به» سه فاصله وجود دارد؛ غلط.
«همه‌چیز حالت انسانی…» → درست.
نمی‌دید.» → درست.
«پس چشم‌هایش کجا رفته بودند؟» → درست.
«لباس‌هایش یا گل بود یا میوه.» → از لحاظ معنا جمله ایراد دارد (لباس نمی‌تواند «گل باشد»)، اما نویسنده استعاری نوشته؛ ایراد فاصله ندارد.
«روی پارچه‌های خنک و سبک پیراهن‌هایش» → درست.
«عمو سهراب… نمی‌دانست پدر بدن او را از کدام مغازه خریده.» → فاصله‌گذاری درست.
«تا عصر با خودم دو دو تا چهار تا کردم» → برخی رسم‌الخط‌ها: «دو دوتا چهارتا».
«به این نتیجه رسیدم که تنها راه ممکن، در جریان گذاشتن مادر بدن است» → درست.
«پارچه را‌ کنار نزده بودم» → یک نیم‌فاصلهٔ غیرعادی بین «را» و «کنار».
«این حال را می‌شناختم‌. اسمش انتظار بود.» → نقطهٔ جداشده با نیم‌فاصله: «می‌شناختم‌.» غلط است.
«بیخیال خندید» → «بی‌خیال خندید».
«چهارزانو نشست» → در فارسی معیار «چهارزانو» کاملاً درست است
«قایق، قایق که واژگون شد» → کاما درست است ولی تکرار شاید نیاز به علامت تأکید داشته باشد (غلط نیست، بلاغی است).
«رفتاد» یا موارد مشابه وجود ندارد.
«کســی چیزی نمی‌فهمد.» → سالم
------

قبلا نقد محتوایی هم داشتیم، خیلی ازشون خوشم میومد

 

[serena]

قبلا نقد محتوایی هم داشتیم، خیلی ازشون خوشم میومد

کدوما

 

[Cheat]

پارت ششم:
اشتباه املایی:
«خودروب» → درست: «خودروی».
«حوسشان» → درست: «حواس‌شان» یا «حواسشان».
«و دومسن چیز» → احتمالاً: «و دومین چیز».
«دن کیشوتی» → درست‌تر: «دن‌کیشوتی» (نیم‌فاصله).
«برژوامآبانه‌ای» → شکل درست: «برژوامآبانه‌ای» نیست؛ باید:«بورژوامآبانه‌ای» یا «بورژوامآبانه»
«کشته مرده‌ی» → قابل قبول است، ولی در رسم‌الخط معیار: «کشته‌مردهٔ».
«سه جلدی سرمایه» → بهتر: «سه‌جلدیِ سرمایه» (در معنی صفت).
«تا چند روز به اسپند روی آتش می‌مانست.»«به اسپند روی آتش» غلط نیست، اما معمولاً گفته می‌شود: «مثل اسپند روی آتش».
«تا حیاط می‌رفت» → درست، اما در متن «به حیاط» آمده که صحیح‌تر است.
«سیگار می‌کشید، برمی‌گشت، روی برنج ماست می‌ریخت» → درست.
فاصله‌گذاری و نیم‌فاصله
در این فصل هم مثل فصل‌های قبلی، مشکل عمده همین بخش است:

«کا‌.گ.ب» → نقطه قبل از «گ» فاصله و علامت اضافی دارد. درست: «کا.گ.ب».
«درشکه‌ی عتیقه» → قابل قبول؛ «درشکه‌ٔ» نیز صحیح است.
«خودروب آخرین مدلشان» → باید: «خودروی آخرین‌مدلشان».
«به روزمره‌ی کاپیتالیستی‌شان» → بهتر: «به‌روزمرهٔ کاپیتالیستی‌شان».
«مرتبه‌ی بعد» مشکلی ندارد.
«کشته مرده‌ی چپ‌های افراطی» → «کشته‌مردهٔ».
«مثلاً» در متن نوشته شده «مثلا» → بهتر با همزه.
«مامور» → «مامور» صحیح است ولی «مأمور» رسمی‌تر.
«سر حرفت بمانی."» → گیومه انگلیسی + فاصلهٔ قبل از گیومه. باید: «… بمانی.»
«نه انگلسی بود…» → «انگلیسی».
«وانت سفید رنگ» → درست‌تر: «وانت سفیدرنگ».
«باز می‌زد» → اگر منظور «باز می‌کرد» یا «دوباره راه می‌انداخت» است، این ترکیب مبهم است؛ املای «بازمی‌زد» درست است ولی معنایی کمی گنگ.
«میوه نمی‌داد، اگر دزد از بالای دیوار می‌آمد» → از لحاظ نگارشی صحیح.
«وانت حزب» → فاصله درست است.
«دو تا کند» → محاوره‌ای و درست.
«تعلل‌وار» → درست.
«چند لحظه‌ی دیگر برای تماشا زمان خرید و رفتیم.»این جمله از نظر ساختار معیوب است (پایین‌تر توضیح می‌دهم).
«فریب دهند. تا حوسشان را از مسائل… پرت کنند.» → «حواس‌شان».
«از نو سر سفره می‌آمد‌» → یک نیم‌فاصلهٔ اضافه بعد از «می‌آمد».
«پلاستیکی که دستش گرفته بود» → صحیح.
«حاجیه خانم» → در رسم‌الخط معیار: «حاجیه‌خانم».

نه انگلس به معنای انگلیسی بودنش نیست:)) انگلس اسمه
همکار کارل مارکس=))