مشاعره |مشاعره با اشعار کاظم بهمنی|

[شکوفـہ بـھـاری]

دیدم از پنجره خانه هوا طوفانی‌ست
بار دیگر نکند بال تو ساییده به شهر؟

روزگارم اگر چه تفدیده‌ست به سراب تو هم یقین دارم
تو خودت تشنه‌ای و می‌دانی حال عشاق تشنه کامت را

 

[Mansi]

روزگارم اگر چه تفدیده‌ست به سراب تو هم یقین دارم
تو خودت تشنه‌ای و می‌دانی حال عشاق تشنه کامت را

ازهمان بن بست باران خورده پیچیدم به چپ
از کنارت رد شدم آرام ، گفتی: مستقیم!

 

[شکوفـہ بـھـاری]

ازهمان بن بست باران خورده پیچیدم به چپ
از کنارت رد شدم آرام ، گفتی: مستقیم!

من می‌روم، تو باز می‌آیی، مسير ما
با هم موازی است وليکن مماس نه

 

[Mansi]

من می‌روم، تو باز می‌آیی، مسير ما
با هم موازی است وليکن مماس نه

هم‌چنان که برگ خشکیده نماند بر درخت
مایه‌ رنج تو باشم رفع زحمت می‌کنم

 

[شکوفـہ بـھـاری]

هم‌چنان که برگ خشکیده نماند بر درخت
مایه‌ رنج تو باشم رفع زحمت می‌کنم

می‌گذاری گاه دور از تو جهان را حس کنم
لطف یا قهر است این؟ دورم حصار کوچکی‌ست

 

[Mansi]

می‌گذاری گاه دور از تو جهان را حس کنم
لطف یا قهر است این؟ دورم حصار کوچکی‌ست

تو ماه بودی و بوسیدنت، نمی‌دانی…
چه ساده داشت مرا هم بلند قد می‌کرد

 

[شکوفـہ بـھـاری]

تو ماه بودی و بوسیدنت، نمی‌دانی…
چه ساده داشت مرا هم بلند قد می‌کرد

دست تو از وقتی به دست حوریان است
کمتر می‌افتی یاد این دستان لرزان

 

[Mansi]

دست تو از وقتی به دست حوریان است
کمتر می‌افتی یاد این دستان لرزان

نه فقط از تو اگر دل بکنم می‌میرم
سایه‌ات نیز بیفتد به تنم می‌میرم

 

[شکوفـہ بـھـاری]

نه فقط از تو اگر دل بکنم می‌میرم
سایه‌ات نیز بیفتد به تنم می‌میرم

می‌گذاری به روی شانه‌ی من ناگهان دست مهربانت را
مانده‌ام آن زمان چگونه دهم پاسخ اولین سلامت را

 

[~راوـــی~]

انگشتر خود را به گدا تعارف زد
آن وقت گدا برید انگشتش را