مشاعره |مشاعره با اشعار کاظم بهمنی|

[~راوـــی~]

توی دنیا هم نشد برزخ که پیدا کردمت
می‌نشینم تا قیامت با تو صحبت می‌کنم

 

[شکوفـہ بـھـاری]

توی دنیا هم نشد برزخ که پیدا کردمت
می‌نشینم تا قیامت با تو صحبت می‌کنم

مثل آن خواب بعید است ببیند دیگر
هر که تعریف کند خواب خوشایندش را

 

[~راوـــی~]

از سر ایمان به داغت گاه می‌گویم به خویش
شاید آن شب «زجر» هم وقتی تو را زد گریه کرد

 

[شکوفـہ بـھـاری]

از سر ایمان به داغت گاه می‌گویم به خویش
شاید آن شب «زجر» هم وقتی تو را زد گریه کرد

در سرم دردهای مرموزی است
مغزم از شعر مرده پر شده است

 

[~راوـــی~]

تو ماه بودی و بو*سیدنت، نمی‌دانی…
چه ساده داشت مرا هم بلند قد می‌کرد

 

[شکوفـہ بـھـاری]

تو ماه بودی و بو*سیدنت، نمی‌دانی…
چه ساده داشت مرا هم بلند قد می‌کرد

در جمعشان بـودم که پنهانی دلم رفت
باور نمی‌کردم به آسانی دلم رفت

 

[Anitak]

در جمعشان بـودم که پنهانی دلم رفت
باور نمی‌کردم به آسانی دلم رفت

تا تو بودی در شبم، من ماه تابان داشتم
روبروی چشم خود چشمی غزل‌خوان داشتم

حال اگر چه هیچ نذری عهده‌دار وصل نیست
یک زمان پیش‌آمدی بودم که امکان داشتم

 

[شکوفـہ بـھـاری]

تا تو بودی در شبم، من ماه تابان داشتم
روبروی چشم خود چشمی غزل‌خوان داشتم

حال اگر چه هیچ نذری عهده‌دار وصل نیست
یک زمان پیش‌آمدی بودم که امکان داشتم

من که دائم پای خود دل را به دریا می‌زنم
پیش تو پایش بیفتد قید خود را می‌زنم

 

[~راوـــی~]

منم آن شاعر دلخون که فقط خرج تو کرد
غزل و عاطفه و روح هنرمندش را

 

[شکوفـہ بـھـاری]

منم آن شاعر دلخون که فقط خرج تو کرد
غزل و عاطفه و روح هنرمندش را

از سر ایمان به داغت گاه می‌گویم به خویش
شاید آن شب زجر هم وقتی تو را زد گریه کرد