محفل ادبی [ حال خود را به نثر بیان کنید ]

[پناه.]

آدمی گاه در ایستگاهی میان خواستن و نداشتن می‌ایستد جایی که نه غمی سنگین گلویش را می‌فشارد و نه شوقی روشن چشم‌هایش را به افق می‌دوزد. نه آن‌قدر خوشبخت که جهان را در آغوش بگیرد، و نه آن‌قدر شکسته که از پا بنشیند.

 

[Ghal'eGhal'e عضو تأیید شده است.]

از بس از دست داده‌ایم از پا افتادیم
ریگی به کفش نداریم
کفشمان کاسۀ خون است

محمدهمایون

 

[Ghal'eGhal'e عضو تأیید شده است.]

مایلم به مصاحبت با درخت
ریشه دارد و شاخه‌هایش عریان
آدمی گاه بی‌ریشه، شاخه‌هایش پنهان

محمدهمایون

 

[Ghal'eGhal'e عضو تأیید شده است.]

گلایه میکنی که فصل‌ها از تو می‌گذرند
من اما هنوز عبور نکردم از آن فصلی که
متولد شدم در دی و دفن در زیر بهمن!

محمدهمایون

 

[Ghal'eGhal'e عضو تأیید شده است.]

در همسایگی طوفان و دشتِ مین
آن چندمین درخت است افتاده بر زمین؟!
وقتی چیزی مایل به تو نیست در هواست
تکه‌های تنهایی‌ات را در آسمان ببین!

محمدهمایون

 

[Ghal'eGhal'e عضو تأیید شده است.]

آه ای کاشفِ هجرت کلمات به سکوت
درک میکنم ملالِ آنان که آمدند و نزیستند
من هم نزدیک هستم به صعود از سقوط
جاری‌ام در مویرگ مغزِ جنینی که سِقط شد

محمدهمایون

 

[حدیثه خانم]

غم زده ولی امیدوار به آینده.

 

[دکتر آرش نوروزی ایران زاد]

هرچه تنهاتر می شوم دنیا برایم واقعی تر و باورپذیرتر تر می شود...

 

[جهنم]

گفتمش: اما دل من می‌تپد گوش کن،
اینک صدای پای دوست
گفت: آه افسوس که در این دام مرگ، باز صید
تازه‌ای را می‌برند این صدای پای اوست.
گریه افتاد در من بی امان
ابتهاج