دلنوشته زمزمه های بی خوابی | عماد طیبی

[rust]

نام اثر: زمزمه‌های بی‌خوابی
سرشناسه: عماد طیبی
موضوع: دلنوشته و یاداشت‌
سبک/ژانر: فلسفی
سال نشر: تابستان هزار و چهارصد و چهار
منتشر شده در: انجمن کافه نویسندگان - تالار ادبیات - بخش تایپ دلنوشته.
دیباچه:
هذیان‌های بی‌خوابی. تلاش خاموش کلمات برای نشستن در ساختار جمله و یافتن معنا.

 

[آشوبآشوب عضو تأیید شده است.]

•○°●‌| به نام خالق واژگان ‌|●°○•°​

---

​

---

‌
نویسندگان گرامی صمیمانه از انتخاب انجمن کافه نویسندگان برای ارائه آثار ارزشمندتان متشکریم!
‌‌
​

---

‌
پیش از شروع تایپ آثار ادبی خود، قوانین و نحوه ی تایپ آثار ادبی در"انجمن کافه نویسندگان" با دقت مطالعه کنید.
‌‌
​

---

قوانین تایپ دلنوشته
​

---

‌
شما می‌توانید پس از 10 پست درخواست جلد بدهید.
‌
​

---

درخواست جلد برای آثار
​

---

‌‌
پس از گذشت حداقل ۱۵ پست از دل‌نوشته، می‌توانید در تاپیک زیر درخواست نقد دل‌نوشته بدهید. توجه داشته باشید که دل‌نوشته‌های تگ‌دار نقد نخواهند شد و در صورت تمایل به درخواست نقد، قبل از درخواست تگ این کار را انجام بدهید.
‌
​

---

درخواست نقد دلنوشته
​

---

‌‌
پس از 15 پست میتوانید برای تعیین سطح اثر ادبی خود درخواست تگ بدهید.
‌
​

---

درخواست تگ برای دلنوشته
​

---

‌
همچنین پس از ارسال 20 پست پایان اثر ادبی خود را اعلام کنید تا رسیدگی های لازم نیز انجام شود..
‌
​

---

‌اعلام اتمام آثار ادبی
​

---

‌‌
اگر بنا به هر دلیلی قصد ادامه دادن اثر ادبی خود را ندارید می توانید درخواست انتقال به متروکه بدهید تا منتقل شود..
‌
​

---

درخواست انتقال به متروکه
​

---

‌‌‌
‌
○● قلمتان سبز و ماندگار●○​

---

«مدیریت تالار ادبیات»
‌‌‌‌‌​

 

[rust]

حقیقت همچون سنگی در تاریکی فرو می‌افتد
منتظر صدای برخوردش می‌ایستم
تا این فاصله را تخمین بزنم.
سال‌های نوری در این سیاهی به کار نمی‌آید.
به عمق تاریکی می‌نگرم
تا در وجودم تکثیر شود،
همچون دو آینه‌ای که روبه‌روی هم ایستاده‌اند.
پوچی در بی‌نهایت ضرب می‌شود.
این ابهام پاسخ یکتا ندارد.
مجموعه ابعاد فضا و زمان در ذهنم در هم می‌پیچند،
گره می‌خورند، سر می‌خورد و می‌گسلند.
در پی وصل معنا بین این گره‌های کور،
این روان زخمی تا کجا باید این بار نامرئی را با خود بکشد؟
سکوت چاره راه است؟
سخن می‌تواند التیام دهد؟
شب را می‌توان به امید روز سر کرد،
اما وقتی در روشنی روز سرگردان هستی،
جز شب تیره چه چیزی در انتظارت است؟
آنگاه امید به چه خواهی بست عزیز؟

 

[rust]

باور داشتم که هندسه اقتباسی از قوس لب‌های توست.
علم موسیقی را برای درک آوای صدای تو درس می‌دادند.
انحنای اندام تو با کدام تابع رسم می‌شد؟
می‌ترسیدم هنگام لمست، زبری انگشتانم روی تنت خراش بیندازد.
کدام نقاش می‌توانست رخ تو را روی بوم به تجسد در آورد؟
هیچ عطاری نمی‌توانست عطر موهایت رو در شیشه محبوس کند.
زمان نمی‌توانست زیبایی تو را در چهارچوب عمر محدود کند.
تو از مرتبه‌ی بی‌نهایت بودی، در مردمک‌های کوچک من محصور نمی‌شدی.
حسگرهای عصبی من برای دریافت تو کافی نبود.
برای دانستن زبان تو، روانم سیال شد: همچون رود، همچون باد.
اما
زمان همچون چرخ‌دنده‌ای غول‌پیکر، عاطفه‌ام را سایید.
خیال را به معادلات انعطاف ناپذیر تقلیل داد.
روز و شب در حلقه باطل روزمرگی مسابقه می‌دهند
و من همچنان در جست‌وجوی تو، به یاد زمانی که لبخند می‌زدم.
شامه‌ام نسبت به عطرت کور شده.
ورد کلماتت دیگر مرا جادو نمی‌کند.
تصویر تو را دیگر پرستش نمی‌کنم.
هر صاحب روحی را سرانجام مرگ است.
این اسکلت خشک، مدت‌هاست که از روح تهی شده.

 

[rust]

حقیقت چون تنش به تن جسم خورد،
همچون گل خشک شده‌ای شکست.
عاشق ایده عاشق بودن،
چرا که تنها امر انتزاعی دستخوش فرسایش نیست.
جاودانگی از جنس تجرد است.
این روان محدود، به هر چه دست بزند میرا می شود.
به خیال تصاحب خورشید،
تنها شب پره‌ای را محصور می‌کنی.
محکوم به جست‌وجو،
چاره‌ای جز اندیشیدن ندارم،
هرچند بعد سال‌ها فهمیده‌ام
این شعور تنها در دایره می‌تواند حرکت کند.
گرفتار در حجم جمجمه،
سوار بر نورون‌های کوچک.
این هوش مصنوعی است.
این ادراک، تنها کمی بالاتر از غریزه است.
این موهبت، مرزش با نفرین بسیار باریک است.
در تلاش برای طفره از این واقعیت،
اما این تکامل، گزینه رو به عقب ندارد.
این مغز، اراده‌ای خارج از جبر طبیعت ندارد.
انسان می اندیشد،
انسان زجر می کشد،
انسان می میرد.
سالها بعد،
شاید میمون کامل‌تری پدید آید.

 

[rust]

نمی‌تونی بگی دقیقاً کجای کار می‌لنگه.
گلویت ناگهان خشک می‌شود.
یک حس آشفته تو را در یک هزارتوی تاریک فرو می‌کشد.
تک‌تک دیوارهایش آشنا و کهنه هستند.
تک‌تک پیچ‌وخم‌هایش را حفظ هستی.
از خونه می‌زنی بیرون، شاید تصاویر روزمرگی آرامت کند.
حجم‌ها و رنگ‌ها و صداها اطرافت غوطه‌ور می‌شوند.
مهی غلیظ انگار روی ذهنت کشیده شده.
ابرها دیگه برات شکلک‌های آشنا نمی‌کشند.
جهان اطرافت آهسته تر و دورتر به نظر می‌آید.
فکر می‌کنی که به کی می‌تونی زنگ بزنی.
کسی هست که بتونه تو را از این حال در بیاره؟
کلمات به‌درستی روی لب و زبانت جاری نمی‌شوند.
هر نفسی که می‌کشی یک آه دیگر است.
خورشید در لحاف خاکستری ابرها به خود پیچیده.
گربه‌ها گوشه و کنار کوچه چرت می‌زنند.
کسی به تو نگاه می‌کنه؟
محله‌ها رو طی می‌کنی.
ساعتی می‌گذرد و تو کمی فراموش می‌کنی.
یک روز دیگه را هم دووم آوردی.

 

[rust]

سایه‌های توی سرم از ساختمان‌های این شهر بزرگ‌ترند.
وزن‌شان روی شانه‌هایم سنگینی می‌کند.
حتی در خواب مرا رها نمی‌کنند.
در لباس کابوس‌ها و تصاویر آشفته در ناخودآگاهم پرسه می‌زنند.
صبح با ذهنی خسته بیدار می‌شوم.
حواسم را با کار پرت می‌کنم.
بعد از آن چند ساعتی وقت می‌کشم.
این مغز همچنان با خود مسابقه می‌دهد.
بعد از چند گیلاس،
به امید کشتن این سلول‌های خاکستری سمج،
در عوض، فرمول شکستن قند الکل در خاطرم مرور می‌شود.
نیمه‌شب خود را به یک مراسم شبانه می‌رسانم.
به امید این‌که صدای بلند و ضرب‌آهنگ مرا از حال خود در بیاورد.
نورهای صورتی و سفید و قرمز در فضایی تاریک روی صورت آدم‌ها می‌رقصد.
به این فکر می‌کنم که این چراغ‌ها چقدر گرما تولید می‌کنند.
لباس‌های سیاه تن‌نما سوار بر طیفی از رنگ پوست‌های مختلف،
دست‌هایی که بالا و پایین می‌روند.
نسبت‌های آناتومی در خاطرم مرور می‌شود.
این فضا را خالی تصور می‌کنم،
بدون این نور و این همهمه،
بدون آدم‌ها،
چه فرقی با هر فضای دیگری دارد؟
هیچ.
همه چیز مصنوعی به نظر می‌رسد،
حتی چیزی که در همین لحظه برای من اتفاق می‌افتد،
چیزی که با حس های پنج‌گانه‌ام دریافت می‌کنم،
بیشتر از واقعیت، رنگ توهم می‌گیرد.
این ذهن تا سر حد جنون منطقی و مهندسی شده.
خنده‌ها و لمس‌ها را تماشا می‌کنم،
در حسرت بدویت.
برای دفن این آگاهی سمی دست و پا می‌زنم.
برای گریز از این شعور پول خرج می‌کنم.
می‌دانستم آسودگی خاطر خریدنی نیست،
اما حالا می‌ترسم اصلا وجود نداشته باشد.

 

[rust]

تمام حرف و حس‌هایی که به نور روز آلرژی دارند،
بعد از سال‌ها در کپه‌ای از درد و انزجار و عقده روی هم تلنبار شده‌اند.
در گوشه‌ی یک اتاق تاریک، رادیواکتیو شده‌اند.
انگار که معجزه‌ای رخ داده، روحی در آنها دمیده شده.
فرانکشتاین من از پنهان شدن در اتاقش خسته شده.
این دیو بی‌شاخ‌ودم اخیراً بیش از حد معمول در آینه نمایان شده.
این هیولای رقت‌انگیز به سان آدم‌برفی،
بعد از پرسه در روشنای روز ذره‌ذره ذوب می‌شود.
تمام حرف و حس‌هایی که سال‌ها اسیر بودند،
اکنون همچون دود، پس از پیچ و تاب خوردن در هوا محو می‌شوند.
زندگی مرا کوررنگ و لال بار آورد،
پس رنگ و حرفی پس ندادم.
به کسی به خاطر مال و جاهش حسودی نکردم ولی
اگر هم زبانی یافته‌ای که برایش از تاریکی‌هایت تعریف کنی،
از حسادت به خود می‌پیچم.
آنچه را که چشم در چشم دوست نمی‌توانم به زبان بیاورم،
لاجرم برای غریبه‌ها روی کاغذ می‌آورم،
تا این دفتر نق و ناله تا چند صباحی دیگر بسته بماند،
تا سال‌ها بعد، از دل این لاشه یک هیولای دیگر رشد کند.

 

[rust]

اگر تمام درد و غم و تنهایی خود را در جان کلمات و ساختار دستور زبان بنشانی،
اگر تاریکی و خشم خود را روی یک بوم بزرگ رنگ کنی،
تا جایی که طیف نور مرئی به تو اجازه می‌دهد،
و اگر ترس خود را فریاد بزنی،
و تمام زیر و بم پهنای شنیداری را پوشش دهی،
اگر دست آشنایی را بفشاری،
و تمام گرمی و احساست را انتقال دهی،
و اگر از تمام ابزار هستی برای ابراز خود بهره ببری،
آرام خواهی شد؟
اگر یک تیغ جادویی برداری و روی غده‌های سرطانی روحت بکشی،
و اجازه دهی همه‌ی چرک و چراهای بی‌پاسخ بیرون بریزد،
لبخند خواهی زد؟
در پی نجات از این طوفان تقلا می‌کنم.
موج‌هایش به بلندی عمر و ابرهایش به سیاهی مرگ‌اند.
همه می‌دانیم غایت این قایق، ساحل نیست.
فقط می‌خواهم هنگام گذر به قعر، دستانم نلرزد.

 

[rust]

درخشش آفتاب روی چمن‌ها طلایی‌تر بود.
هوای بهار بعد از نم باران لطیف بود.
آدم‌ها توی خیابان زیر لب ترانه زمزمه می‌کردند.
بخار ذرت‌ مکزیکی سوز پاییز را رنگ می‌کرد.
سرخی بینی آدم‌ها توی زمستان جذاب بود.
به هر بهانه‌ای مسافت‌ها را پیاده طی می‌کردم.
با خود حرف می‌زدم و به ماورا می‌اندیشیدم.
صدای تنفس درخت‌های پیچ‌خورده را زیر یک آسمان گرفته حس می‌کردم.
جرات داشتم که شب روی خاک سرد و نمناک دراز بکشم و به ماه خیره شوم،
بدون این‌که بترسم روی صورتم عنکبوتی رد شود.
ماه هنوز همان ماه است.
همان آدم‌ها هنوز در همان خیابان‌ها قدم می‌زنند.
اما هچمون بومی که رنگ‌هایش را زمان دگرگون کرده،
طلایی و سرخ و سبز برایم اکنون به خاکستری می‌زند.
ادبیات، به یک تیرگی گنگ روی صفحاتی شکننده فروکاسته شده.
گرچه اکنون احساس می‌کنم دو‌دو تا چهارتای دنیا را بهتر می‌فهمم،
و شاید در گذشته تنها در یک توهم مزین سیاحت می‌کردم.
شناور بر هزاران پارادوکس و سوال بی‌پاسخ روزگار می‌گذراندم.
حتی اگر بخواهم برگردم، درهای آن دنیا دیگر به رویم بسته است،
مانند مکانی که از روی نقشه‌ها پاک شده باشد.
تنها در قلمرو حافظه برایم باقی مانده،
و حس و حالش را تنها با بازی با کلمات
و سر هم کردن چند استعاره و مجاز نشخوار می‌کنم.