دلنوشته زمزمه های بی خوابی | عماد طیبی

[rust]

تو اشک می‌ریزی،
از نبود احساس شکوه می‌کنی،
و مرا به جرم بی‌تفاوتی لعنت می‌کنی،
در حالی که خشم در تو می‌جوشد،
دستانت از درماندگی می‌لرزد،
و صدایت در هر کلمه می‌شکند.
واکنشی در من رخ نمی‌دهد،
ضربان قلبم بالا نمی‌رود،
خبری از آدرنالین نیست،
اثری از همدردی و عذاب وجدان در مردمک‌هایم نمی‌بینی.
این سردی و دوری فقط نسبت به تو نیست.
اگر من با خود سردم و از خود دورم،
هر احساس و عاطفه ای آغشته به تصنع است.
زمانی که نخواستی و نتوانستی در تاریکی من شریک شوی،
چاره ای جز این فاصله نیست.

 

[rust]

می‌ترسم لحظه‌ای نتوانم حواسم را پرت کنم.
می‌ترسم یادم بیفتد.
در دنیایی که خرافه و آیین کتاب‌ها را پر می‌کنند،
و برای هر آرزویی دعا و وردی نوشته‌اند،
در میان موج‌های بی‌انتهای حماقت دست‌وپا می‌زنم.
و حتی زمانی که می‌خواهی به علم پناه ببری،
همه چیز زیر سایهٔ عدم قطعیت می‌رود.
نظم و اتفاق در هم گره می‌خورند.
حق و پوچی با هم می‌رقصند.
انگار که در مرکز گردبادی از چرا و چگونه غوطه‌ور می‌شوم.
به من یک شغل بده،
و یا یک امتحان دیگر،
تا فکر نکنم.

 

[rust]

بالا و بالاتر می‌روی،
تا سقوط سهمگین‌تری داشته باشی،
و یا عمیق و عمیق‌تر غرق می‌شوی.
لایه‌های تاریکی، رنگ‌هایت را یکی‌یکی فرو می‌خورد،
و تو زیر میلیون‌ها متر مکعب از سیاهی رسوب می‌شوی.
جاذبه را رقیبی نیست.
تباهی، سیاه‌چاله‌ای انکارناپذیر است.
میل به بقا و این کشش نیستی چگونه به این همزیستی رسیده‌اند؟
هر پاسخ به پرسشی سخت‌تر زنجیر می‌شود،
و این حلقه تا بی‌نهایت دور روانت می‌پیچد.
سعی کردی بیشتر بفهمی تا شب‌ها دفعات کمتری از خواب بپری،
اما حالا تا هوا روشن نشود، خوابت نمی‌برد.
آیا کسی تا به حال برای این داستان پایان خوش نوشته؟
به من بگو، آیا گریزی از این سرنوشت واحد وجود دارد؟
از لبخندها خاطره‌ای محو و بی‌مزه باقی می‌ماند،
در حالی که اشک‌ها سوزنده‌تر می‌شوند.

 

[rust]

من چگونه از نبودنت شکوه کنم،
وقتی حتی درد این دوری زیباست
شب به سیاهی، به یاد موهایت خیره می‌شوم.
بگذار هر شب هزار بار به خوابم بیایی
بگذار انحنای صورتت را در خاطره‌ام مرور کنم.
ای که بعد تو نقاش، چند قدم عقب ایستاد و محو هنر خویش شد.
در تابلوی هستی هر پرتره‌ای به رخ تو غبطه می‌خورد.
بگذار همه‌ی رنگ‌ها در مقابل برق لبانت رنگ ببازند.
قانون تکامل در تو باز می‌ایستد.
بگذار معنای زندگی و امید من تو باشی،
حتی اگر هیچ‌گاه این حرف‌هایم به گوشت نرسد.
حتی اگر اسم من را هم فراموش کرده باشی.
مرا به وصال و آرامش نیازی نیست.
من به سهمم از این بی‌قراری راضی‌ام.
بگذار هذیانم ذکر نام تو باشد.
این عقل و حساب و کتاب را از من بگیر.
بگذار در جنون، شاعر تو باشم.

 

[rust]

نه آن‌قدر زنده که بتواند از تخت بلند شود،
نه آن‌قدر مستاصل که بر ترس سقوط و قوهٔ بقا فایق آید.
در هوای برزخ نفس می‌کشید
دم از روی اجبار،
با بازدمی فرسوده.
نه آن‌قدر مومن که به ریسمانی چنگ بزند،
نه آن‌قدر ملحد که نیستی را باور کند.
سوار بر ارابه‌ی سنگین و زمخت زمان،
در سراشیبی ناهموار عمر.
ای کاش حداقل بادی به صورتش می‌خورد،
تا چشمانش را ببندد و به چیزی فکر نکند.
میان دوراهی
رنج بودن و دلهره مرگ،
در هوای دوزخ نفس می‌کشید،
که عذابی بدتر از این خلق نشده است.

 

[rust]

چند کلمه‌ای نشت کردی.
چند لحظه‌ای قلاده‌ی سکوتت را شل گرفتی.
هر جمله چقدر از معنا را می‌تواند لابه‌لای حروف جا دهد؟
هر آرایه چقدر از وزن روی ذهنت را می‌تواند بر دوش بکشد؟
از این‌که یک یا دو ناشناس را در تاریکی خود شریک کردی حس بهتری داری؟
من به کلام نه از روی تفنن،
که از روی ناچاری چنگ می‌زنم.
جنون و منطق روی کفه‌های ترازوی روانم می‌لغزند،
در جست‌وجوی احساسی گم‌شده.
می‌گویند عقل و کلام است که انسان را از حیوان جدا می‌کند،
اما بدون احساس از انسان چه می‌ماند؟
در نبودش همچون لاشه‌ای هوشمند پرسه می‌زنم.
با ته‌مانده‌ی قوه خیالم چند فعل و فاعلی را به هم وصله و پینه کردم.
ساختار جملاتم لرزان و سست،
فی البداهه و بدون نقشه،
دست‌پاچه و غیر اصولی،
در تلاشی سراسیمه برای تماس و فهمیده شدن،
غریزه‌ای که نمی‌توانم انکارش کنم.
بدون فهمیده شدن از انسان چه می‌ماند؟
در نبودش همچون اسکلتی تنها پرسه می‌زنم.

-پایان-