همگانی روانشناس؛ دکتر فرهنگ هلاکویی

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

آدما به دو دلیل به یکی می‌چسبن:
یکی محبت به اون شخص
دومی ترس و وحشت از اون شخص

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

*ﺑﺮﺧﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻼﺷﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﻦ ﺧﻮﺑﻢ!
*ﻣﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺍﻓﻜﺎﺭ ﻏﻠﻂ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺯﻳﺎﻥ میﺑﻴﻨﻴﻢ!
*ﺍﮔﺮ ﻛﺴﻰ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺮ ﺑﺪ ﺑﻮﺩﻥ ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺖ!
*ﺍﮔﺮ ﺩﺷﻤﻦ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ ﺣﺘﻤﺎً ﺩﻭﺳﺖ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ ﭼﻮﻥ ﻛﺎﺭ ﻣﻔﻴﺪ ﻭ ﻣﻬﻤﻰ ﻧﻜﺮﺩﻩﺍﻳﺪ!
*ﻗﻤﺎﺭ ﻧﻜﻦ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺷﻮﻯ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺟﺐ ﺑﺎﺧﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻰﺷﻮﻯ!
*ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﺣﻖ، ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﻣﺎﺳﺖ؛ ﻫﻴﭻ ﻣﺸﻜﻠﻰ ﺣﻞ نمی‌شود!
*ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺣﻞ ﺍﺧﺘﻼﻑ ﺑﻴﻦ ﺩﻭﻧﻔﺮ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﻃﺮﻑ ﻛﺴﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮﻧﺪ!
*ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺭکﺑﻮﺩﻥ‌، ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺣﻘﻮﻕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻛﺮﺩ!
*ﺍﺛﺒﺎﺕ ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺎ ﻧﻤﻰﻛﻨﺪ!
ﺗﻮﻗﻊ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺷﻤﺎ ﻓﻜﺮ ﻭ ﻋﻤﻞ ﻛﻨﻨﺪ!
*ﺍﮔﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻫﻨﺮ ﻛﺮﺩﻩﺍﻳﻢ ﻧﻪ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ!
*ﻓﺮﺩ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺗﻰ، ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻛﻮچک ﺑﺪ ﺭﺍ ﻭ ﻓﺮﺩ ﺣﺴﺎﺱ ﺍﺗﻔﺎﻕِ ﻛﻮچک ﺧﻮﺏ
ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮒ ﻣﻴﻜﻨﺪ!
*ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻳﺒﺎﻳﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ ﺗﻔﺎﻭﺕ‌ﻫﺎﺳﺖ.

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

​

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

نرید دنبال یک زن بسیار زیبا وقتی که خودتون زشتید
در دنیای امروز بیشتر ملاک‌های انتخاب همسر برابری است. دنبال ازدواج نابرابر نرید که دورانش به سر آمده...
معنی ازدواج برابر اینه که نسبتا همه چیزتون باید با هم برابر باشه.
از سن‌تون گرفته که بین بیست تا چهل سالگی بیشتر از پنج یا هفت سال فاصله را اصلا توصیه نمیکنم و مهم‌تر از اون زیباییتون.
بیخودی نرید دنبال یک زن بسیار زیبا وقتی که خودتون زشتید مثل بنده.
اشکال کارتون اینه که بعد از سه چهار ماه میگن که هرچه سیب سرخ است مال دست چلاق است. به همسرتون توجه میشه ولی به شما نه و اون گرفتارهایی پیدا می‌کنه شما هم حرص می‌خورید و بدبختی پیدا می‌کنید!
بنابراین دنبال ازدواج نابرابر نرید که از پا در می‌آیید. یعنی اینجا اصلا جاش نیست، تمام شده دورانش، سیستم بر اساس نابرابری کار نمی‌کنه. درست مانند دو چرخ اتوموبیلی که اگر برابر نباشه گرفتاریست. و یادتون باشه که بیخودی فکر نکنید مانند گذشتگان که در ازدواج آدم باید کم بده و زیاد بخره.
در گذشته‌ها سن را کم می‌کردن و اوضاع رو عوض می‌کردن تا بتوانند کسی را به دست بیارن، بعدم میگفتن قسمت بوده. اما متاسفانه در دنیای امروز پشت ازدواج نوشته شده بعد از فروش پس گرفته می‌شود حتی اگر کاملا مصرف شده باشد.
حتی من برای ازدواج پیشنهادم این است که عیب و اشکالاتتان را ده بیست درصد هم بیشتر نشان بدید که دیگه راحت باشید همینه
یادتون باشه آدم خوشبخت کسی است که مردم او را بدتر از چیزی می‌دانند که هست. آدم بدبخت و گرفتار کسی هست که مردم او را بهتر از چیزی می‌دونند که هست. بنابراین انقدر کوشش نکنید که بگید من از این بهترم. بعدا می‌خواهید چه خاکی تو سرتون بکنید...

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

بچه‌ای که بیرون از خانه دست شما را رها میکند و اگر مراقبش نباشید گم میشود کودک سالمیست که نه اضطراب جدایی دارد نه وحشت از مردم و محیط غریبه!

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

هرگاه فرد چه از نظر ظاهر و یا شخصیت و... همواره خود را با دیگران مقایسه کند، بیمارگونه در دوران کودکی مانده است.

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

هر وقت در زندگی بخواهیم
همه را از خودمان راضی نگه داریم
اولا همه را ناراضی خواهیم کرد
و ثانیا خودمان هم از پا در می‌آییم
ما الاغِ مجانیِ ده یا تاکسیِ مجانیِ شهر نیستیم
که هر کسی خواست سوارمان شود و ما این ور و آن ور ببریمش.

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

آدمِ حساس
یعنی آدمِ بدونِ پوستِ روانی
یعنی آدمِ خشمگین، طلبکار و ناراضی از همه چیز.
آدمِ حساس یعنی
کسی که موضوع های عادیِ زندگی
برای او بزرگ و مهم میشود.
و تخصصش در این است که
چیزهایِ بدِ کوچک را بزرگ میکند.
و این یک گرفتاری است که اگر تشدید شود
تبدیل به بیماری خواهد شد.

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

روزی که بخواهید
با ملاک‌های دیگران زندگی کنید
از پا در خواهید آمد
من آمده‌ام در این دنیا که زندگیِ خودم را بکنم
همین.

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

عشق در درجه اول نثاركردن است نه گرفتن.
اگر در عشق، احترام وجود نداشته باشد، احساس مسئوليت به آسانی به سلطه جويی و ميل به تملک ديگری سقوط میکند. منظور از احترام، ترس و وحشت نيست؛ بلكه توانایی درک طرف، آنچنان كه هست و آگاهی از فرديت بی همتای اوست.
احترام، يعنی علاقه به اين مطلب كه
ديگری، آن طور كه هست، بايد رشد كند و شكوفا شود. بدين ترتيب ، در آنجا كه احترام هست، استثمار وجود ندارد.

من می‌خواهم معشوقم براي خودش و در راه خودش پرورش بيابد و شكوفا شود، نه برای پاسداری من.

اگر من شخص ديگري را دوست دارم
با او آنچنان كه هست، نه مانند چيزی برای استفاده خودم يا آنچه احتياجات من طلب می‌كند احساس وحدت میکنم.
واضح است كه احترام آنگاه ميسر است كه من به استقلال رسيده باشم؛
يعنی آنگاه كه بتوانم روی پای خود بايستم، بی‌مدد عصا راه بروم،
آنگاه كه مجبور نباشم ديگران را تحت تسلط خود دربياورم يا استثمارشان كنم.

احترام تنها بر پايه آزادي بنامي شود
عشق محصول استقلال و آزادی است.