مشاعره | مشاعره با اشعار سعدی |

[Anitak]

مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا
گر تو شکیب داری طاقت نماند ما را

ای درونت برهنه از تقوی
کز برون جامهٔ ریا داری

پردهٔ هفت رنگ در مگذار
تو که در خانه بوریا داری

 

[~راوـــی~]

آن همه دلداری و پیمان و عهد
نیک نکردی که نکردی وفا

 

[شکوفـہ بـھـاری]

ای درونت برهنه از تقوی
کز برون جامهٔ ریا داری

پردهٔ هفت رنگ در مگذار
تو که در خانه بوریا داری

یک لحظه بود این یا شبی کز عمر ما تاراج شد
ما همچنان لب بر لبی نابرگرفته کام را

 

[~راوـــی~]

از سر زلف عروسان چمن دست بدارد
به سر زلف تو گر دست رسد باد صبا را

 

[Delaram*]

افسوس بر آن دیده که روی تو ندیده‌ست
یا دیده و بعد از تو به رویی نگریده‌ست

 

[شکوفـہ بـھـاری]

افسوس بر آن دیده که روی تو ندیده‌ست
یا دیده و بعد از تو به رویی نگریده‌ست

توانایی تن مدان از خورش
که لطف حقت می‌دهد پرورش

 

[~راوـــی~]

شمایلی که در اوصاف حسن ترکیبش
مجال نطق نماند زبان گویا را

 

[Anitak]

شمایلی که در اوصاف حسن ترکیبش
مجال نطق نماند زبان گویا را

از همه کس رمیده‌ام با تو درآرمیده‌ام
جمع نمی‌شود دگر هر چه تو می‌پراکنی

ای دل اگر فراق او و آتش اشتیاق او
در تو اثر نمی‌کند تو نه دل که آهنی

 

[شکوفـہ بـھـاری]

از همه کس رمیده‌ام با تو درآرمیده‌ام
جمع نمی‌شود دگر هر چه تو می‌پراکنی

ای دل اگر فراق او و آتش اشتیاق او
در تو اثر نمی‌کند تو نه دل که آهنی

یا همچو همای بر من افکن پر خویش
تا بندگیت کنم به جان و سر خویش

گر لایق خدمتم ندانی بر خویش
تا من سر خویش گیرم و کشور خویش

 

[Delaram*]

شب عاشقان بی‌دل چه شبی دراز باشد
تو بیا کز اول شب در صبح باز باشد