دلنوشته منی در آن سوی جهان | به قلم طوفان

[Tufan]

نمی‌توانم نبودنش را باور و بودنش را تصور کنم.
دیگر هیچ چیز از او به خاطر ندارم.
فقط چیزی در ذهنم دلش نمی‌خواهد فراموشش کند، انگار هنوز هم در آن کوچه به دنبال اوست.

 

[Tufan]

خسته بودن طبیعی است یا نه؟ راستش نمی‌دانم. در منِ جدید هیچ‌ چیز ثابتی وجود ندارد.
او فقط دنبال آرامش است اما حقیقتاً آرامش را هیچ‌جا نمی‌یابد.
او آنقدر‌ها هم بد نیست. هیچ‌وقت از جست‌و‌جو خسته نمی‌شود.

-پایان.