همگانی نگاه من

[جهنم]

「 به‌وقت‌شبانه؛🌙」

رنجی که درک نشود،
سنگین‌تر از توانِ انسان است…
چون درد، نه از زخم،
که از تنهاییِ فهم‌ناشده می‌جوشد

 

[جهنم]

به جایی رسیده‌ام که به همه لبخند می‌زنم،
اما دلم پر از بی‌اعتمادی‌ست…
واقعاً این لبخندها نشانه‌ی آرامش‌اند؟ یا فقط نقابی برای خستگیِ دل؟

 

[جهنم]

ماه همیشه دور زمین میگرده و عاشق زمین میشه ولی هیچ وقت بهش نمیرسه:)

 

[جهنم]

بیاید قبول کنیم هیچکس به اون قشنگی
که تو ذهنمون ازش ساخته بودیم، نبود.

 

[جهنم]

ما از تبارِ بغضیم، آسودگی روا نیست…🖤✨
زخم، میراثِ ماست و صبوری، زبانِ مادرزادی‌مان.
می‌خندیم، تا جهان نفهمد
چقدر از درون، فرو ریخته‌ایم.

 

[جهنم]

صَـبر ، سُکـوت ، لَبخَنـد. . .🤍
سه سپرِ آرامِ روح‌اند،
در میانه‌ی طوفان‌هایی که فریاد، کاری ازشان برنمی‌آید

 

[جهنم]

پرندگانی که در قفس زاده می‌شوند،
پرواز را نه آزادی، که تبِ بی‌قراری می‌پندارند.
آری، عادت، گاهی از زنجیر هم محکم‌تر است

 

[جهنم]

عشق، در برقِ النگوها خلاصه شد،
و عدالت، در ترازوی سیب‌زمینی‌ها وزن شد🖤

 

[جهنم]

در گفتنِ حق از کمیِ دوست مَیَندیش
در همهمه‌ی این‌همه ناقوس، اذان باش

 

[جهنم]

شَب دوباره هَمانیم
آزرده، غَمگین، تَنها و تَرسیده از دُنیا!
حتی اگر تَمام روز، در قوی‌تَرین حالات مُمکن یک انسان زیسته‌ باشیم.🖤