شعر

چون شانه و سنگ اگر پذیرد رایت تا فرمائی به لعل گوهرزایت دستی به صد انگشت زنم در زلفت بوسی به هزار لب نهم بر پایت

وقتی که زندگی من هیچ چیز نبود هیچ چیز به جز تیک تاک ساعت دیواری دریافتم باید، باید، باید دیوانه وار دوست بدارم کسی را که مثل هیچ کس نیست

سزد گر ترا نوبت آید بسر چنین است و رازش نیامد پدید نیابی به خیره چه جویی کلید در بسته را کس نداند گشاد

انجمن رمان نویسی کافه نویسندگان میدونی نهنگا خیلی بدبختن؟ هر چی گریه کنن دل دلبرشون براشون نمیسوزه فکر میکنه آب دریاس رو صورتشون. اینه که یهو نهنگه دلش میپوکه میاد تو ساحل و میمیره. نخند دکتر، من میدونم من خودم یه نهنگه مردم. #حمید_سلیمی

احساس تو چقدر نفس گیر است! وقتی که پیچک افکارت به دور من میگردد، و عشق همچون هوا در فضا جاری میشود. من در تقلای نفسی! ذره به ذره عشق را به ژرفای وجود میکشم. عشقی که بعد مدت ها به منزلگه خویش برگشته و قصد خانه تکانی دارد؛ عشقی که باران میشود برای رشدم، آفتاب میشود برای درخششم، و روحم را طراوت...

به هر جا می‌رسم افسانهٔ عشق تو می‌گویم به این افسانه گفتن عاقبت افسانه خواهم شد [وحشی بافقی]

وقتی تمام جاده ها را به سوی خانه ات پیاده بال میزنم پشت پنجره خوابت بگیرد دلتنگ میشوی یا کتاب میخوانی؟ پرواز هم مثل شنا به جایی بند نیست دستم را بگیر تو را یاد بگیرم بانوی زیبای من!

روزی که آهنگ هر حرف زندگی ست تا من به خاطر آخرین شعر رنج جست و جوی قافیه نبرم. روزی که هر لب ترانه یی ست تا کمترین سرود ، بوسه باشد. روزی که تو بیایی برای همیشه بیایی و مهربانی با زیبایی یکسان شود. @همه

یکی سالک از کشور باستان به من گفت روزی مرا این داستان که دیدم به صحرای سوزان دو پای فرو مانده از سنگ خارا به جای به نزدیک آن صورتی پر ز چین فرو رفته تا نیمه اندر زمین یکی نیشخنده تمسخر به لب گره بر جبین پر غرور و شغب هر آن خط که بر سنگ خارا نمود نمایشگر کار استاد بود که احوال مردم نکو...

دست عشق از دامن دل دور باد! می‌توان آیا به دل دستور داد؟ می‌توان آیا به دریا حکم کرد که دلت را یادی از ساحل مباد؟ موج را آیا توان فرمود: ایست! باد را فرمود: باید ایستاد؟ آنکه دستور زبان عشق را بی گزاره در نهاد ما نهاد خوب می‌دانست تیغ تیز را در کف مستی نمی‌بایست داد

طنز ترین همین بازار خرید و فروش خودرو میشه به نظر من

"معنای زنده بودن من، با تو بودن است. نزدیک، دور سیر، گرسنه رها، اسیر دلتنگ، شاد آن لحظه ای که بی‌ تو سر آید مرا مباد! مفهوم مرگ من در راه سرفرازی تو، در کنار تو مفهوم زندگی‌ است. معنای عشق نیز در سرنوشت من با تو، همیشه با تو، برای تو، زیستن."

توماس ادیسون

🔸🔸🔸 من کیم؟ مُرغی که بهر نَغمه در بَندش کنند از پریدن ناامید ، از سَر بریدن بی نَصیب...

مکش انتظار دیگر، گل آفتابگردان! که سپیده خورده خنجر، گل آفتابگردان!

آتش دوزخ باشد نوشیدنی باشد تو کنار من باشی و شیطانی که گولمان بزند! شب که شد از بام جهنم خودمان بهشت دیگران را می‌بینیم…

می‌دانم ، زنی در شکستِ این دیوارها شکوفه داده است به گُلی نشسته بهارِ آرزوهایش شب به رویا می‌اندیشد و هرصبح ، در آرامِ خوابِ مردی ، بیدار می‌شود

چو خواهی ستایش پس مرگ تو خرد باید ای نامور برگ تو فردوسی

کاش می شد خویشتن را بشکنیم یک شب این تندیس تن را بشکنیم بشکنیم این شیشه صد رنگ را این تغافل خانه نیرنگ را