شعر •| شعری که بر دلت نشست |•

[گربه سفید=))]

‹ من که اصرار ندارم تو خودت مختاری
یا بمان یا که نرو یا نگهت میدارم . . .

 

[گربه سفید=))]

غلط است هرکه گوید دل به دل راه دارد . ‌. .
دلِ من ز غصه خون شد ، دلِ او خبر ندارد!

 

[گربه سفید=))]

آن مرغ طرب که نام او بود شباب
افسوس ندانم که کی آمد کی شد
- خیام

 

[گربه سفید=))]

خداوندا ؛ اگر جایی دلی بی تابِ دلدار است ،
نمی دانم چطور ، اما خودت پا درمیانی کن .

 

[گربه سفید=))]

- گرچه آبِ رفته باز آید به رود،
ماهیِ بیچاره اما مرده بود ؛

 

[:)MAHAK]

تو تمنای من و یار منو ای جان منی
پس بمان تا که نمانم به تمنای کسی
تو خودت روح و روانی تو آرامش جانی
پس بمان تا که نمانم به تماشای کسی

 

[FOROZESHFOROZESH عضو تأیید شده است.]

• طاعت مستان نمی گنجد به خلوتگاه زهد
• دامن صحرا مصلای نماز مشرب است.
• #بیدل دهلوی

 

[!!AMIN!!]

بسپار به دستان من این خرمن مو را
من زاده شدم ساقه ی گندم بشمارم

 

[گربه سفید=))]

شده آیا ک غمی ریشه به جانت بزند ؟
گره در روح و روانت ، به جهانت بزند ؟

 

[HIIIS]

تو گذشتی و شب و روز گذشت
آن زمان‌ها به امیدی که تو
بر خواهی گشت،
پای هر پنجره مات…
می نشستم به تماشا، تنها
گاه بر پرده ابر، گاه در روزن ماه،
دور، تا دورترین جاها می رفت نگاه، باز می‌گشتم، هیهات!
چشم ها دوخته ام بر در و دیوار هنوز!