مشاعره | مشاعره با اشعار شاعران |

[!!AMIN!!]

نبض مرا بگیر و ببر نام خویش را
تا خون بَدل به باده شود در رگان من

 

[شکوفـہ بـھـاری]

نبض مرا بگیر و ببر نام خویش را
تا خون بَدل به باده شود در رگان من

نبسته‌ام به کس دل، نه بسته کس به من دل
چو تخته پاره بر موج، رها رها رها من
سیمین بهبهانی

 

[~راوـــی~]

نه طریق دوستانست و نه شرط مهربانی
که ز دوستی بمیریم و تو را خبر نباشد

 

[شکوفـہ بـھـاری]

نه طریق دوستانست و نه شرط مهربانی
که ز دوستی بمیریم و تو را خبر نباشد

دوش لعل تو مرا تا به سحر مهمان داشت
مرده هجر ز بوی تو همه شب جان داشت
امیرخسرو دهلوی

 

[علی یزدانی]

تا دل نشودعاشق دیوانه نمی گردد
تانگذرد از تن جان جانانه نمی گردد
مولانا

دوش لعل تو مرا تا به سحر مهمان داشت
مرده هجر ز بوی تو همه شب جان داشت
امیرخسرو دهلوی

 

[~راوـــی~]

در خموشی‌های من فریادهاست
آنکه دریابد چه می‌گویم کجاست؟

 

[پناه.]

تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست
دل سودا زده از غصه دو نیم افتادست

 

[شکوفـہ بـھـاری]

تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست
دل سودا زده از غصه دو نیم افتادست

تا پراکنده آن زلف پریشان گشتیم
هم دل آزردهٔ آن چشم دل آزار شدیم
فروغی بسطامی

 

[~راوـــی~]

ملامت می‌کنندم دوستان در عشق و حق دارند
تو بیزار از منی اما مگر من دست بردارم

 

[BHROO]

من و جام و می و معشوق، الباقی اضافات است
اگر هستی که بسم الله، در تاخیر آفات است