مشاعره | مشاعره با اشعار فردوسی |

[شکوفـہ بـھـاری]

وگر چون ستاره شوی بر سپهر
ببری ز روی زمین پاک مهر

بخواهد هم از تو پدر کین من
چو بیند که خاکست بالین من

فردوسی

نگه دارد از دشمنان کشورش
به ابر اندر آرد سر و افسرش

 

[~راوـــی~]

شده تیره اندر سرای درنگ
میان کرده باریک و دل کرده تنگ

 

[شکوفـہ بـھـاری]

شده تیره اندر سرای درنگ
میان کرده باریک و دل کرده تنگ

گناهی که تا این زمان کرده‌ای
ز شاهان گیتی که آزرده‌ای

 

[~راوـــی~]

یکی دشنه بگرفت رستم به دست
که از تن ببرد سر خویش پست

 

[شکوفـہ بـھـاری]

یکی دشنه بگرفت رستم به دست
که از تن ببرد سر خویش پست

تو گفتی ز خون بوم دریا شدست
ز خنجر هوا چون ثریا شدست

 

[~راوـــی~]

تو تا زنده‌اي سوی نیکی گرای
مگر کام یابی به دیگر سرای

 

[شکوفـہ بـھـاری]

تو تا زنده‌اي سوی نیکی گرای
مگر کام یابی به دیگر سرای

یکی رزمشان کرده شد هم‌گروه
زمین شد ز افکنده بر سان کوه

 

[~راوـــی~]

همان به کزین زشت‌کردار، دل
بشویم کنم چارهٔ دل‌گسل

 

[شکوفـہ بـھـاری]

همان به کزین زشت‌کردار، دل
بشویم کنم چارهٔ دل‌گسل

لب موبدان خشک و رخساره تر
زبان پر ز گفتار با یکدیگر

 

[~راوـــی~]

رهانم ترا از غم و درد و رنج
بیابی پس از رنج خوبی و گنج