در حال ویرایش مجموعه اشعار دیوان تمنای نهان | به قلم ایراندخت سلطان زاده

[ایراندخت]

غزل‌ تمنای آخر

ای عشق، ای شکسته‌ترین خوابِ روزگار
رفتی و مانده بر دلِ من، داغِ بی‌شمار

چون شمع، قطره‌قطره فرو ریختم زِ درد
تا شاید از نگاهِ تو یابم شبی قرار

گفتی که می‌روی و دلم را نمی‌بری
دیدی چگونه سوخت دلِ خسته در غبار؟

بعد از تو در تمامیِ آیینه‌های شهر
تصویرِ گریه بود و سکوتِ شبانِ تار

من با خیالِ گیسوی تو پیر می‌شوم
ای آخرین بهانهٔ این روحِ بی‌بهار

روزی اگر گذر بکنی از کنارِ من
خواهی شنید نامِ تو مانده‌ست یادگار​

 

[ایراندخت]

غزل خاتمه‌ی شب

شب‌های من به نامِ تو پایان نمی‌پذیرد
این دردِ بی‌صدا به تو آسان نمی‌پذیرد

هرچند گفته بودم از این عشق می‌گریزم
اما دل از نگاهِ تو فرمان نمی‌پذیرد

در کوچه‌های خاطره‌ها مانده‌ام هنوز
این دل زِ هیچ راهِ رهایی نمی‌پذیرد

رفتی و بعدِ تو همه‌جا بی‌نشان شدست
حتی سحر به خانه‌ی ما جان نمی‌پذیرد

ای یار، این غزل نفسِ آخرِ من است
کز عشقِ تو دلِ من درمان نمی‌پذیرد​

 

[ایراندخت]

غزل آرامش گمشده

در جست‌وجویِ تو دلِ من بی‌قرار شد
هر کوچه از نبودِ تو آیینه‌دار شد

گفتم که می‌روم زِ تو آرام و ساده‌تر
اما دلم به نامِ تو صدبار دار شد

هر شب صدای خاطره در جانم آتش است
این سینه از فراقِ تو بی‌اختیار شد

رفتی و بعدِ تو همه‌جا بی‌نشان شدست
حتی نسیم، خسته و دل‌داغدار شد

ای یار، بی‌تو زندگی‌ام رنگِ مرگ داشت
این قصه در نبودِ تو غم‌بار بار شد​

 

[ایراندخت]

غزل سکوت عاشق

در سینه‌ام صدای تو آرام مانده است
این عشقِ بی‌قرارِ تو در کام مانده است

هر شب به یادِ چشمِ تو خاموش می‌شوم
این دل هنوز در تبِ تو تام مانده است

گفتم که می‌شود زِ تو دل را جدا کنم
اما نگاهِ تو به دلم دام مانده است

رفتی و بعدِ تو همه‌چیزم غروب کرد
حتی چراغِ خانهٔ من خام مانده است

ای یار، بی‌تو زندگی‌ام بی‌نفس شده‌ست
این روح در هوایِ تو ناکام مانده است​

 

[ایراندخت]

غزل ردِّ اشک

بر گونه‌ام هنوز نشانِ تو مانده است
هر قطره‌اش روایتِ جانِ تو مانده است

گفتم که می‌روم زِ تو، اما نشد دلم
این دل هنوز در پیِ فرمانِ تو مانده است

در کوچه‌های سردِ دلم گریه می‌کنم
چون سایه‌ای زِ خاطرِ پنهانِ تو مانده است

رفتی و بعدِ تو همه‌چیزم شکسته است
حتی نفس، اسیرِ پریشانِ تو مانده است

ای یار، بعدِ رفتنت از من چه مانده است؟
جز اشک و حسرت و دلِ ویرانِ تو مانده است​

 

[ایراندخت]

غزل شب بی‌پناهی

شب آمد و دوباره دلم بی‌پناه شد
چشمم اسیرِ خاطره‌های سیاه شد

گفتم که می‌برم زِ تو این عشقِ کهنه را
اما دلم به گریهٔ تو روبه‌راه شد

هر گوشه‌ای زِ شهر، تو را باز می‌دهد
حتی سکوت، در غمِ تو تکیه‌گاه شد

رفتی و بعدِ تو همه‌چیزم خزان گرفت
این باغِ بی‌تو مانده فقط رو به ویران شد

ای یار، بی‌تو زندگی‌ام بی‌قرارتر
از هرچه درد در دلِ من بی‌گناه شد​

 

[ایراندخت]

غزل نقطه آخر

این دفترِ غزل به تو ختمِ سخن گرفت
بر سطرهای خستهٔ من درد و فن گرفت

هر بیت، ردِّ خاطره‌ای از تو در دل است
هر واژه از فراقِ تو رنگِ کهن گرفت

گفتم که می‌روم زِ تو، اما نشد دلم
این دل هنوز در غمِ تو عهدِ من گرفت

رفتی و بعدِ تو همه‌جا بی‌نفس شده‌ست
حتی قلم زِ گریه‌ی من جانِ تن گرفت

ای یار، این غزل به سکوتی بلند رفت
آخر دلِ شکسته به پایانِ زن گرفت​

 

[ایراندخت]

غزل وداع آخر

اکنون رسیده قصه به پایانِ خسته‌ام
بر شانه‌ام نشسته غمِ بی‌نشسته‌ام

گفتم فرامشت کنم ای عشقِ دوردست
اما هنوز مانده‌ای در دلِ بسته‌ام

هر شب به یادِ چشمِ تو می‌سوزم از درون
این شمعِ نیمه‌جان، دلِ از خود گسسته‌ام

رفتی و بعدِ تو همه‌چیزم فرو ریخت
حتی به خویش نیز دگر دل نبسته‌ام

ای یار، این غزل نفسِ واپسین من است
کز عشقِ تو به آتشِ دنیا نشسته‌ام​

 

[ایراندخت]

«پایان»
1405/2/30​

 

[Tiam.RTiam.R عضو تأیید شده است.]