آدمها توی زندگیشان مُدام دنبال چیزهایی میگردند که به مرور یا ناگهان گم کردهاند. دنبالِ شادیهایشان، آرزوهایشان، دلخوشیها و خندههایشان. امّا گاهی آدمیزاد ساکت میماند و دیگر دنبالِ خوشیهایش نمیگردد. به آن لحظه تلخ میگویند: صفر مطلق
انرژیتان را برای کسی که شما را ترک کرده است، هدر ندهید. روی چیزهایی تمرکز کنید که میتوان کنترل کرد: پردازش احساسات و یادآوری این نکته که سزاوار کسی هستید که با شما محترمانه رفتار کند.
شبهایی که خوابیدهایم چنانند که گویی هرگز وجود نداشتهاند. تنها آن شبهایی در حافظه ما میمانند که نتوانستهایم چشم بر هم بگذاریم: شب یعنی شبِ بیخوابی.