نظارت همراه رمان باززایش | ناظر melorin

[دیدگـــانــــــــــدیدگـــانــــــــــ عضو تأیید شده است.]

سلام
ناظر جدید شما @melorin

سلام
پارت‌های جدید ارسال شد

لطفاً از این پارت شروع کنید

 

[دیدگـــانــــــــــدیدگـــانــــــــــ عضو تأیید شده است.]

سلام
@melorin جان سه پارت آخر بررسی نشده

 

[melorin]

سلام و درود نویسنده عزیز نخست قلمتون مانا بنده از پارتی که مونده بودین براتون کامل و جامع اشکالات رفع میکنم جایی سوال داشتید بپرسید
نوشته در موضوع 'رمان سایه‌های مرده (جلد دوم: باززایش) | سینا صیقلی' https://forum.cafewriters.xyz/threads/43153/post-418454
خب ازاین پارت شروع میکنیم:
سایه‌ها نزدیک‌تر میشدن و قدم‌هاشون منظم بود؛ نه عجله داشتن و نه ترس. این بدترین نوع قدم زدن بود؛ قدم کسی که می‌دونست دست بالا رو داره.
· میشدن، قدم‌هاشون، می‌دونست، رو: در روایت داستانی (راوی اول شخص) اگر لحن ذهنی و محاوره‌ای است، این شکل‌ها قابل قبول است، اما برای یکدستی بهتر است از شکل‌های رسمی‌تر استفاده شود: «می‌شدند»، «قدم‌هایشان»، «می‌دانست»، «را».
· دست بالا رو داره: «دست بالا را دارد» (کنایه از برتری داشتن).
بند سوم:

جوابی نداشتم و فقط اسلحه‌ام رو محکم‌تر گرفتم. چهار نفر از تاریکی بیرون اومدن؛ نه لباس نظامی رسمی، نه شلخته و تجهیزاتشون جمع‌وجور ولی تمیز بود؛ انگار سال‌هاست تو همین جهنم زندگی می‌کنند و یاد گرفتن چی لازمه و چی اضافیه.

· اومدن، تجهیزاتشون، تو، می‌کنند، گرفتن، چی، لازمه، اضافیه: محاوره. در روایت بهتر است از شکل رسمی استفاده شود: «آمدند»، «تجهیزاتشان»، «در»، «می‌کنند»، «گرفته‌اند»، «چه»، «لازم است»، «اضافی است».
بند چهارم:

یکی‌شون جلوتر از بقیه ایستاد؛ مردی حدود چهل ساله با ریش جوگندمی که نگاهش خسته اما تیز بود. از نگاه‌هایی که قبل از شلیک هزار بار طرف رو آزمایش می‌کرد.

· یکی‌شون: محاوره. بهتر است: «یکی از آن‌ها».
· از نگاه‌هایی که قبل از شلیک هزار بار طرف رو آزمایش می‌کرد: این جمله ناقص است. مشخص نیست «از» ابتدای جمله به چه چیزی برمی‌گردد.
· پیشنهاد: «نگاهش از آن نگاه‌ها بود که قبل از شلیک، هزار بار طرف را می‌سنجد.» یا «نگاهش خسته اما تیز بود؛ از آن نگاه‌هایی که قبل از شلیک، هزار بار طرف را آزمایش می‌کند.
بند پنجم:
نگاهش از روی جسدها سر خورد و روی زن بلوند خون‌آلود ایستاد و با صدایی پایین گفت:
-‌ دستت به اسلحه‌ات بخوره مغزت رو کف خیابون می‌پاشم.
· سر خورد: بهتر است «لغزید» یا «گذشت».
بند دهم:

گرد و خاک هنوز توی هوا می‌چرخید و بوی باروت و خون قاطی شده بود. اسلحه‌ام هنوز داغ بود و گفتم:

· مسافرای بدشانسی که هواپیماشون افتاده.

· توی، مسافرای، هواپیماشون، افتاده: محاوره. در روایت بهتر است: «در»، «مسافرانی»، «هواپیمایشان»، «سقوط کرده».
· قاطی شده بود: «مخلوط شده بود» یا «به هم آمیخته بود
بند سیزدهم:
مارکوس با یک حرکت تمرینی خشاب رو وارسی کرد
رو، صدام: محاوره. در روایت بهتر است: «را»، «صدایم»
بند بعدی: تیکه‌تیکه‌تون را تکه‌تکه‌تان (ویرایش شود)
بند شانزدهم:
متیو، ریگان، نورین و الیزا از لای ماشین‌های سوخته و دیوارهای ترک‌خورده و ویولت و هارپر از پشت ساختمون بیرون اومدن و ظرف چند ثانیه اون چهار نفر رو محاصره کردن. اسلحه‌ها دقیق و بی‌لرزش، روی پیشونی‌هاشون قفل شده بود.
· لای، ساختمون، اومدن، رو، کردن، پیشونی‌هاشون: محاوره. در روایت بهتر است: «لای» شاید همان «میان» یا «بین» باشد. «ساختمان»، «آمدند»، «را»، «کردند»، «پیشانی‌هایشان».
بند هجدهم:

مرد ریش‌جوگندمی نگاهش از من رد شد و روی متیو چند ثانیه ثابت موند(ماند)
بند نوزدهم:
متیو هم اسلحه‌اش یه ذره پایین اومد و چشم‌هاش ریز شد.

· نیک؟ واقعا خودتی؟
· اسلحه‌اش، یه، اومد، چشم‌هاش، خودتی: محاوره. در روایت بهتر است: «اسلحه‌اش»، «یک کمی»، «آمد»، «چشم‌هایش»، «خودت هستی؟»
بند بیست و یکم:

چند قدم جلو رفتند؛ اسلحه‌ها هنوز بالا بود ولی انگشت‌ها روی ماشه سفت نشده بودن. متیو نزدیکش شد و محکم بغلش کرد.

· فکر کردم مردی پسر... آخرین باری که یادمه گفتن هواپیمای تو توی آسمون منفجر شد.

· بودن: «بودند».
· مردی پسر: شاید «مُردی، پسر» (با ویرگول) یا «مُردی پسر» (به عنوان یک عبارت).
بند بیست و ششم:

چند ثانیه طول کشید تا تنش فروکش کنه؛ نفس‌ها هنوز سنگین بود.

· کنه: محاوره. در روایت بهتر است: «کند».
· نفس‌ها هنوز سنگین بود: «نفس‌ها» جمع است، پس فعل باید جمع بیاید: «سنگین بودند». یا بگوییم «نفس‌ها هنوز سنگین کشیده می‌شد».
بند بیست و هفتم:

همون موقع لوگان و رایان از لای خیابون سمت‌مون می‌اومدن و جیمز رو بین خودشون گرفته بودن. رنگش پریده بود و یه خط خون از زیر زره‌اش چکه می‌کرد.

· همون، لای، خیابون، سمت‌مون، می‌اومدن، رو، خودشون، بودن، یه، زره‌اش: محاوره. در روایت بهتر است: «همان»، «میان»، «خیابان»، «سمت ما»، «می‌آمدند»، «را»، «خودشان»، «بودند»، «یک»، «زره‌اش».
خب من چند نکته را عرض خدمتتون عرض کنم:
۱ـ محاوره در روایت: نکته‌ای که در این بخش پررنگ‌تر است، استفاده گسترده از زبان محاوره در روایت راوی است (مثل «اومدن»، «موند»، «رو»، «توی»). در داستان‌نویسی حرفه‌ای، معمولاً راوی اول شخص می‌تواند لحن محاوره‌ای داشته باشد، اما باید یکدست باشد. اگر راوی فردی است که با این لحن صحبت می‌کند، این شکل نوشتار قابل قبول است. اما اگر راوی بخواهد رسمی‌تر روایت کند، بهتر است افعال و ضمایر به شکل کامل و با نیم‌فاصله نوشته شوند.
۲ـ افعال جمع: به چند نمونه برخوردیم که فعل با فاعل جمع مطابقت نداشت (مثل «نفس‌ها سنگین بود»). این موارد نیاز به دقت بیشتری دارند.
۳ـ ورود ناگهانی تیم و محاصره کردن، و سپس شناسایی نیک توسط متیو، نقطه‌ی عطف بسیار خوبی در داستان بود به نحوی ایجاد تعلیق کردید.

 

[melorin]

پارت بعدی:
بند اول:

ساختمونی که واردش شدیم یه بانک قدیمی بود؛ تابلوی نصفه‌کنده‌اش هنوز آویزون بود و با باد تکون می‌خورد. شیشه‌ها شکسته بودن، دیوارها پر از جای گلوله، کف سالن پر از کاغذهای سوخته و خاکستر شده بود.
· آویزون، تکون، بودن: این‌ها شکل محاوره‌ای هستند. اگر راوی اول شخص با این لحن روایت می‌کند، مشکلی ندارد، اما برای یکدستی، شاید بهتر باشد در روایت از شکل رسمی‌تر استفاده شود: «آویزان»، «تکان »، «بودند».
بند دوم:

بوی نم و کپک و فلز زنگ‌زده تو هوا معلق بود و روشنایی کم از پنجره‌های ترک‌خورده با زاویه‌ی کج به داخل افتاده بودن و گرد و غبار رو مثل مه به چشم می‌خورد.
· تو، رو: محاوره. در روایت بهتر است «در» و «را» نوشته شود.
· افتاده بودن: فعل برای «روشنایی» که مفرد است، باید مفرد بیاید: «افتاده بود».
بندسوم و
بند چهارم:
اون‌ها بدون حرف شروع به حرکت کردند؛ حرکت‌هاشون هماهنگ و تمرین‌دیده بود و این‌جا زندگی کرده بودن... با خطر.
· اون‌ها، حرکت‌هاشون، بودن: محاوره. در روایت بهتر است «آن‌ها»، «حرکت‌هایشان»، «بودند».
بند ششم: · فاصله‌شون، بین‌شون، زنده‌موندن: محاوره. در روایت بهتر است «فاصله‌شان»، «بینشان»، «زنده ماندن».
بند هفتم:· دستش رو، شونه، منم، رو، می‌کردم: محاوره. در روایت بهتر است «دستش را»، «شانه»، «من هم»، «را».
بند نهم: نفسش رو، متخصص‌هامون: محاوره. در روایت بهتر است «نفسش را»، «متخصص‌هایمان».
پند پانزدهم : کمی بعد یک دختر ...
· اومد، کوچیکی، شونه‌اش، رو برید، دوست‌مون رو، نذار، براش بی‌افته: محاوره. در روایت بهتر است «آمد»، «کوچکی»، «شانه‌اش»، «حرف را برید»، «دوست‌مان را»، «نگذار»، «برای‌اش نیفتد».
· بی‌افته: غلط املایی. صحیح: «نیفتد» یا در محاوره «نیفته». «بی‌افته» شکل غلطی است.
بند شانزدهم: نشون بده، زره رو، برین، یکم: محاوره. در روایت بهتر است «نشان بدهد»، «زره را»، «بروید»، «کمی».
بند هفدهم: رو، آروم، اگه، کنه، تمومه، رو بگیرم: محاوره. در روایت بهتر است «را»، «آرام»، «اگر»، «کند»، «تمام است»، «را بگیرم».
بند بیست و چهارم:

نیک مکث نکرد و ادامه داد:

· خودشون میگن با آدم‌های شیطان‌صفت می‌جنگن؛ میگن این‌جور آدم‌ها به دنیا رحم نمی‌کنند، ولی چرته... اونا فقط به فکر بقای خودشون هستن و هرکی بیرون از گروه‌شونه یا دشمنه یا طعمه.

· میگن، می‌جنگن، چرته، اونا، خودشون، هستن، هرکی، گروه‌شونه، دشمنه: همه محاوره و در دیالوگ مناسب است. «چرته» عامیانه به معنای «دروغ است» و با شخصیت نیک همخوانی دارد.
بند بیست و ششم:

نیک تفنگی که به پشتش بسته بود رو روی میز گذاشت و لب‌های خشک شده‌اش رو با زبونش تر کرد و گفت:

· تو این جزیره زیاد نیستن؛ شاید سی نفر باشن ولی آموزش‌دیده و خیلی بی‌رحم‌اند و این قسمت جزیره رو گرفتن.
· رو، زبونش، نیستن، باشن، رو گرفتن: محاوره. در روایت بهتر است «را»، «زبانش»، «نیستند»، «باشند»، «را گرفته‌اند». استفاده از «زبونش» در روایت کمی محاوره‌ای است؛ اگر راوی اول شخص است و لحن او این‌طور است، بلامانع است.
بند بیست و هفتم:

سکوت کوتاهی افتاد و فقط صدای فلز برخورد ابزار جراحی با تیکه‌های فلز روی میز شنیده میشد.

· تیکه‌های: غلط املایی. صحیح: «تکه‌های».

نکات قابل توجه:
۱ـ یکدستی لحن راوی: در این بخش نیز مانند قبل، راوی اول شخص با زبانی محاوره‌ای روایت می‌کند (اومد، موند، رو، تو، ...). این یکدست نیست و گاهی واژه‌های رسمی هم دیده می‌شود. بهتر است یک تصمیم بگیرید: اگر راوی قرار است با این لحن صمیمی و محاوره‌ای روایت کند، در تمام متن همین شکل حفظ شود (با رعایت اصول نگارش محاوره). اما اگر راوی باید رسمی‌تر روایت کند، افعال و ضمایر به شکل کامل و با نیم‌فاصله نوشته شوند.
2. غلط املایی: «بی‌افته» به جای «نیفتد» و «تیکه» به جای «تکه».

 

[melorin]

پارت آخر تا فردا بررسی میشود