مجموعه اشعار مصاف | اثر ریپر

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

غم، به آفاق جهان ریشه‌ی پنهان زده بود
اشک، در کوچه‌ی ما خط فراوان زده بود
ما ولی خسته شدیم از همه‌ی دلسردی
کاش امید، به دل خسته‌ی ما جان زده بود​

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

سقف هر خانه ترک‌خورده‌ی یک تاریخ است
نام هر کودک بی‌نان، غم یک تبریخ است
به خدا مردم ما دشمن شادی نبودند
روزها قاتل این قوم دل‌آگاه شده‌اند​

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

شهر در دست شعور لحظه‌ای آرام است
اما آرامشش این‌بار، کمی بی‌کام است
در دل کوچه، صدایی به دعا می‌گوید
“کاش این درد، از این نسل کمی بردارد”​

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

آسمان گریه نکرد، ابر سیاهش نگریست
دل ما گریه نکرد، بغض نجاتش نگریست
هرکجا فقر، قدم‌های جوانی بشکست
در همان نقطه‌ی تکراری، امیدش بگریست​

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

گوشه‌ای از شب شهر، بغض خاموشی خورد
دست یک مرد شکسته به بی‌نونوشی خورد
کاش این خاک بداند که هوای مردم
بیش از این تاب چنین سردی جان‌کاه ندارد​

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

بوی خستگی از خانه‌ی ما کم نشدست
گره‌ی فقر از این پنجره‌ها کم نشدست
ما دعا کردیم اما به همان دیواران
رحم آیینه‌ی بی‌نور جهان دم نزدست​

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

نام ما روی لب بادِ زمستان مانده
بغضِ ما از تهِ یک زخم دلستان مانده
ما که بودیم؟ همان قومِ نجیبِ بی‌نان
درد ما را به دل جاده‌ی بی‌خان مانده​

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

به گمانم که زمان، خسته‌تر از ما شده بود
به گمانم که جهان، کاسه‌ی صبری ته بود
خلق اما به دل خویش امیدی دارد
می‌دود تا نرود آنچه که فردا شده بود​

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

سایه از روی دل خسته کنار ایستاده‌ست
نور اما به هوای سفرش آماده‌ست
روزها می‌گذرد، باز کسی می‌پرسد:
“تهِ این کوچه چرا این همه بغض افتاده‌ست؟”​

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

کوچه از کودکی خسته‌ی ما خسته‌تر است
روحِ یک نسل در این خاک کمی پرده‌تر است
کاش این خاک، تبسم به لب مردم داد
کاش صدبار، امید از دل شب، گرم‌تر است​