مجموعه اشعار مصاف | اثر ریپر

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

درد آرام به جان شب ما می‌ریزد
اشک در چشم همین خانه هوا می‌ریزد
خسته شد شانه‌ی این قوم ولی پابرجاست
تا که شاید کمی از زخم جهان بریزد​

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

آی فردا، تو بیا دیر نکن بر دل ما
نفس شهر شده لب‌به‌لب این بغض سرا
ما هنوز از تهِ یک زخم نفس می‌کشیم
تا که روشن شود این پنجره با نورِ شما​

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

پیرِ این قوم، دل نوجوانان شده است
رنج، در سینه‌ی ما سخت نمایان شده است
دست بردار زمان! قلب جهان زخم‌خور است
زخم‌ها کار همین غصه‌ی بی‌جان شده است​

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

آبرو، لابه‌لای کوچه ترک می‌خورد باز
درد از چهره‌ی یک نسل نمک می‌خورد باز
کاش یک‌بار جهان سمت عدالت می‌رفت
و از این تکرار فرسوده، فلک می‌مرد باز​

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

روزها سخت، ولی مردم ما سخت‌ترند
مثل یک ریشه به خاک وطن، پیوست‌ترند
تا زمانی که دل از بوی امیدی لبخندد
شب اگر صدبار بیاید، به خدا، زودترند​

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

سقف ما ریخت ولی قلب کسی نشکسته
غم اگر بود، نفس‌های امید نرفته
ما به فردا برسیم چشم به راهیم هنوز
دست در دستِ هم، از این همه درد رسته​

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

نام ما در دل این خاک از اول غم بود
رنج با مردم ما هم‌نفس و هم‌دم بود
با همه سختی این شهر، امید آخر کار
در دل مردم ما روشن و محکم بود

پایان
۰۵.۰۲.۱۱
۰۰:۱۲​