همگانی دورهمی نگارنده‌های انجمن | هفته سوم: هوش مصنوعی

[TAAHA]

موافقم!
من به شخصه رنجِ انسانی‌ای که برای خلق یک اثر تحمل شده رو می‌تونم توی بطن نوشته ببینم.
اگه کسی دغدغه‌مندِ نوشتن باشه، میشه توی تک تک کلماتی که توی اثرش به کار برده اینو احساس کرد.
هرگز نمی‌تونم کسی که از هوش مصنوعی برای نوشتن استفاده می‌کنه و در قالب اثر طبیعی به خورد دیگری می‌ده رو ببخشم.

هوش مصنوعی نمی‌تونه اون ادبیات ما رو به طور احساسی در متن قرار بده؛
هوش مصنوعی احساس نداره!
هوش مصنوعی تا به حال عاشق نشده که بخواد رمان عاشقانه بنویسه!
هوش مصنوعی تا به حال داخل جامعه نرفته که بخواد رمان اجتماعی بنویسه!
هوش مصنوعی افسردگی نداشته یا تا به حال دلش نشکسته که بخواد رمان تراژدی بنویسه!
هوش مصنوعی نمی‌تونه کلماتی که نویسنده از ته دل و با احساس می‌نویسه رو به همون شکل بنویسه!

 

[.YEGANEH.]

قبل از هر چیز فکر می‌کنم بد نیست به یه نکته اشاره کنم؛ با وجود تفاوت دیدگاه‌ها، بخش زیادی از صحبت‌های دوستان در یک نقطه به هم می‌رسید.
تقریباً همه موافق بودن که هوش مصنوعی نباید جای نویسنده رو بگیره. تقریباً همه قبول داشتن که احساس، تجربه، نگاه شخصی و خلاقیت انسانی چیزی نیست که یک ابزار بتونه به طور کامل جایگزینش بشه. همین‌طور اکثر دوستان استفاده از هوش مصنوعی برای پژوهش، ایده‌پردازی، رفع بعضی ایرادها یا دریافت پیشنهاد رو قابل قبول می‌دونستن و روی اهمیت تلاش شخصی نویسنده تأکید داشتن. بنابراین به نظرم اختلاف اصلی سر «استفاده یا عدم استفاده از هوش مصنوعی» نیست؛ بلکه سر «مرز استفاده» است.
من شخصاً معتقدم همون‌قدر که افراط در استفاده از هوش مصنوعی می‌تونه به نویسندگی آسیب بزنه، تفریط و نادیده گرفتن کاملش هم منطقی نیست. واقعیت اینه که هوش مصنوعی امروز بخشی از دنیای ما شده و احتمالاً در آینده نقش پررنگ‌تری هم خواهد داشت. همون‌طور که روزی استفاده از اینترنت، موتورهای جست‌وجو، نرم‌افزارهای ویراستاری یا حتی کتاب‌های آموزشی برای بعضی افراد عجیب به نظر می‌رسید، امروز هم با یک ابزار جدید روبه‌رو هستیم. اما تفاوت مهم اینجاست که نویسندگی فقط تولید متن نیست.
یک نویسنده موقع نوشتن فقط کلمات رو کنار هم نمی‌چینه. اون از تجربه‌های زندگی، شکست‌ها، دغدغه‌ها، مشاهدات، احساسات و جهان‌بینی خودش استفاده می‌کنه. برای همین ممکنه دو نفر درباره یک موضوع مشترک بنویسن اما نتیجه کاملاً متفاوت باشه.
هوش مصنوعی می‌تونه الگوها رو ترکیب کنه، اما تجربه زیسته نداره. عاشق نشده، شکست نخورده، دلتنگ نشده، توی جامعه زندگی نکرده و برای همین هرچقدر هم خروجی روانی تولید کنه، باز هم بخشی از اون عمق انسانی رو نداره. با این حال یه نکته هم وجود داره؛ همیشه استفاده از هوش مصنوعی از روی تنبلی نیست.
گاهی یک نویسنده تازه‌کار نمی‌دونه مشکل متنش کجاست. گاهی دسترسی به مدرس، منتقد یا مشاور نداره. گاهی از قضاوت شدن می‌ترسه. گاهی هم صرفاً نمی‌دونه از کجا باید شروع کنه. توی چنین شرایطی طبیعیه که به ابزاری رجوع کنه که در دسترسشه.
به همین دلیل فکر می‌کنم بهتره به جای اینکه صرفاً روی «تشخیص استفاده از هوش مصنوعی» تمرکز کنیم، روی «رشد نویسنده» تمرکز داشته باشیم. چون هدف نهایی هر انجمن نویسندگی باید تربیت نویسنده بهتر باشه، نه صرفاً شناسایی متن ضعیف‌تر.
از طرفی با دوستانی هم موافقم که می‌گن نویسنده نباید اجازه بده هوش مصنوعی جای یادگیری رو بگیره. اگر کسی هر بار به جای حل ضعف‌هاش، اون ضعف‌ها رو پشت خروجی هوش مصنوعی پنهان کنه، شاید متنش بهتر دیده بشه اما قلمش رشد نخواهد کرد.
به نظرم مهم‌ترین سؤال این نیست که «آیا از هوش مصنوعی استفاده شده یا نه؟» بلکه اینه که «بعد از استفاده از هوش مصنوعی، نویسنده چی یاد گرفته؟»
اگر پاسخ این سؤال «هیچ» باشه، اون استفاده به نویسنده آسیب زده.
اما اگر باعث شده نویسنده نکته‌ای یاد بگیره، ایرادی رو بشناسه یا مسیر بهتری برای نوشتن پیدا کنه، اون استفاده لزوماً منفی نیست.
چون همون‌طور که دوستان توضیح دادن، بخش زیادی از روند بررسی و تفکیک آثار در انجمن از قبل وجود داره، به نظرم دو راهکار دیگه می‌تونه منصفانه‌تر و کاربردی‌تر باشه:
راهکار اول:
به جای اینکه تمرکز اصلی روی تشخیص استفاده از هوش مصنوعی باشه، یک معیار رشد قلم هم در نظر گرفته بشه. یعنی اگر نویسنده‌ای در طول چند ماه نشون بده که کیفیت نوشته‌هاش بهتر شده، ایرادهای قبلی رو رفع کرده و وابستگیش کمتر شده، این روند رشد هم دیده بشه. چون هدف نهایی باید پیشرفت نویسنده باشه، نه فقط ثبت یک برچسب روی اثر.

راهکار دوم:
ایجاد یک بخش آموزشی یا تاپیک دائمی درباره استفاده صحیح از هوش مصنوعی در نویسندگی. چون واقعیت اینه که خیلی از نوقلم‌ها اصلاً نمی‌دونن مرز استفاده درست و نادرست کجاست. اگر این مرزها به شکل شفاف آموزش داده بشه، هم سوءتفاهم‌ها کمتر میشه و هم نویسنده از همون ابتدا یاد می‌گیره چطور از این ابزار استفاده کنه بدون اینکه هویت اثرش از بین بره.

در نهایت باید بگم هیچ ابزاری نمی‌تونه جای ذهن خلاق انسان رو بگیره. اما همون‌طور که هیچ ابزاری نباید جای نویسنده رو بگیره، نباید فراموش کنیم که هدف اصلی هر انجمن ادبی، پرورش نویسنده است.
نویسنده‌ای که امروز شاید ضعیف باشه، اما اگر درست هدایت بشه، ممکنه چند سال بعد یکی از بهترین قلم‌های همون انجمن باشه.

 

[malihemalihe عضو تأیید شده است.]

هوش مصنوعی نمی‌تونه اون ادبیات ما رو به طور احساسی در متن قرار بده؛
هوش مصنوعی احساس نداره!
هوش مصنوعی تا به حال عاشق نشده که بخواد رمان عاشقانه بنویسه!
هوش مصنوعی تا به حال داخل جامعه نرفته که بخواد رمان اجتماعی بنویسه!
هوش مصنوعی افسردگی نداشته یا تا به حال دلش نشکسته که بخواد رمان تراژدی بنویسه!
هوش مصنوعی نمی‌تونه کلماتی که نویسنده از ته دل و با احساس می‌نویسه رو به همون شکل بنویسه!

از همین تریبون اعلام می‌کنم طاها پسر منه