مشاعره | مشاعره با اشعار شاعران |

[!!AMINKHAN!!!!AMINKHAN!! عضو تأیید شده است.]

دل هر که صید کردی نکشد سر از کمندت
نه دگر امید دارد که رها شود ز بندت

 

[شکوفـہ بـھـاری]

دل هر که صید کردی نکشد سر از کمندت
نه دگر امید دارد که رها شود ز بندت

تا کی ای جان اثر وصل تو نتوان دیدن
که ندارد دل من طاقت هجران دیدن
سعدی

 

[!!AMINKHAN!!!!AMINKHAN!! عضو تأیید شده است.]

نه هر که چهره برافروخت دلبری داند
نه هر که آینه سازد سِکندری داند

 

[شکوفـہ بـھـاری]

نه هر که چهره برافروخت دلبری داند
نه هر که آینه سازد سِکندری داند

دانی که چها چها چها می‌خواهم
وصل تو من بی‌سر و پا می‌خواهم
ابوسعید ابوالخیر

 

[باهار]

محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت
مس*ت گفت ای دوست این پیراهن است، افسار نیست.

 

[Anitak]

تا سر زلف تو در دست نسيم افتادست
دل سودازده از غصه دو نيم افتادست

چشم جادوی تو خود عين سواد سحر است
ليکن اين هست که اين نسخه سقيم افتادست

 

[باهار]

تا به دام تو در اُفتم، همه‌جا گشتم و گشتم
به تو گفتم حذر از عشق ندانم،
سفر از پیش تو هرگز نتوانم.

 

[Anitak]

ما را ز خيال تو چه پروای نوشیدنی است
خم گو سر خود گير که خمخانه خراب است

گر خمر بهشت است بريزيد که بی دوست
هر شربت عذبم که دهی عين عذاب است

 

[باهار]

توبه کردم که دگر می نخورم در همه عمر
به جز از امشب و فردا شب و شب‌های دگر

 

[Anitak]

روشن از پرتو رويت نظری نيست که نيست
منت خاک درت بر بصری نيست که نيست

ناظر روی تو صاحب نظرانند آری
سر گيسوی تو در هيچ سری نيست که نيست