نظارت همراه رمان باززایش | ناظر melorin

[(SINA)]

چرا یکدستش میکنیم اون سه پارت اخرت بامن بود یعسس

خب از کی و کجا شروع کنیم؟

 

[(SINA)]

@serena

سلام خوب هستین؟
من پارت اول رمان رو دوباره بازنویسی کردم طبق گفته‌های شما، این پارت الان چطور شده؟

نیمه‌شب بود. روی تخت، کنار ریگان نشسته بودم و به سقف خیره مانده بودم. نفس‌هایش آرام و منظم بود، اما خواب از چشم‌های من فرار می‌کرد. کابوس‌ها هنوز دست از سرم برنداشته بودند؛ هیولاها، آزمایشگاه، آخرالزمان، خیانت دوستم و فریاد آدم‌هایی که جلوی چشمم تکه‌تکه شدند، مثل موجی سنگین مدام به ذهنم هجوم می‌آوردند و عقب نمی‌نشستند.
آرام از جا بلند شدم تا بیدارش نکنم. دستم روی دیوار سرد کشیده شد و در تاریکی به سمت دست‌شویی رفتم.
شیر آب را باز کردم و مشت‌هایم را پر از آب سرد کردم. وقتی آب به صورتم خورد، انگار برای چند ثانیه از آن جهنم ذهنی بیرون کشیده شدم.
شش ماه از فاجعه‌ی برلین گذشته بود؛ روزی که دنیا فروپاشید و آدم‌ها فهمیدند پایان جهان همیشه با آتش و انفجار نمی‌آید؛ گاهی آرام و خزنده وارد زندگی می‌شود.
من و ریگان بعد از همه‌ی آن اتفاق‌ها ازدواج کرده بودیم. با این‌که می‌دانست دیگر هرگز نمی‌تواند بچه‌دار شود، کنارم ماند و سعی کرد از میان خرابه‌های دنیا چیزی شبیه زندگی بسازد؛ اما حقیقت این بود که هیچ‌کدام از ما دیگر شبیه گذشته نبودیم.
هنوز هم کابوس‌ها رهایمان نمی‌کردند. روی زمین فقط چند صد هزار نفر زنده مانده بودند و دولتی که خودش را «حفاظت» می‌نامید، بیشتر شبیه وصله‌ای موقت روی بدن درحال مرگ دنیا بود تا یک ناجی واقعی.
صدای قدم‌های آرامی از پشت سرم آمد. ریگان کنار در ایستاد؛ موهایش به‌هم‌ ریخته بود و نور کم‌رنگ لامپ صورت خسته‌اش را روشن می‌کرد.
آرام پرسید:
- باز هم نتونستی بخوابی؟
نگاهش نکردم. چند قطره آب از صورتم داخل روشویی چکید.
- چیزی نیست عزیزم؛ برگرد بخواب، من هم الان میام.
لبخند محوی زد؛ لبخندی خسته، اما واقعی.
- به من دروغ نگو آرمین.
چند ثانیه سکوت کردم و بعد نفس سنگینی کشیدم.
- هنوز کابوس می‌بینم... هنوز نمی‌تونم فراموش کنم چه اتفاقی افتاد. هر بار چشم‌هام رو می‌بندم، دوباره همون صحنه‌ها رو می‌بینم.
صدايم پایین‌تر رفت.
- متاسفم که تو رو هم وارد این جهنم کردم.
ریگان آرام جلو آمد و دست‌هایش را روی شانه‌هایم گذاشت. گرمای دست‌هایش هنوز واقعی‌ترین چیز این دنیا بود.
چند لحظه نگاهم کرد و بعد آرام گفت:
- ما هنوز زنده‌ایم. همین یعنی هنوز هیچی تموم نشده.
نگاهش خسته بود، اما در عمق چشم‌هایش چیزی دیده میشد که هنوز خاموش نشده بود؛ امیدی ضعیف، زخمی و لرزان.
همان امیدی که باعث میشد آدم‌ها در آخر دنیا هنوز نفس بکشند. ریگان دوباره به سمت تخت برگشت، اما من همان‌جا جلوی آینه ماندم.
چشم‌هایم گود افتاده بودند و رگه‌های قرمز در سفیدی‌شان پخش شده بود. چند لحظه فقط به انعکاس خودم خیره ماندم.
قطره‌ای آب از چانه‌ام جدا شد و روی سرامیک افتاد.
تق. صدا در سکوت خانه پیچید. بیش از حد بلند، و بیش از حد واضح. انگار ساختمان برای یک لحظه نفسش را حبس کرده بود.
بعد چراغ‌های خیابان چشمک زدند؛ یک‌بار، دوبار، خاموش شدند و دوباره روشن شدند. اخم کردم؛ این اتفاق عادی نبود. ژنراتورهای مرکزی ادینبرو ماه‌ها بود که بدون مشکل کار می‌کردند. برق این شهر نیمه‌مرده از معدود چیزهایی بود که هنوز ثبات داشت.
اما امشب... چیزی فرق می‌کرد. به سمت پنجره رفتم و از میان شیشه‌ی ترک‌خورده به بیرون زل زدم. شهر در تاریکی فرو رفته بود. باد سرد از میان خیابان‌های ویران عبور می‌کرد و صدای زوزه‌مانندش در لابه‌لای ساختمان‌های متروک می‌پیچید. ناگهان چیزی از انتهای خیابان رد شد. یک سایه؛ سریع، بی‌صدا و غیرطبیعی.
پلک زدم؛ شاید توهم بود. شاید ذهن خسته‌ام دوباره داشت بازی‌ام می‌داد. اما همان حس لعنتی دوباره درون شکمم پیچید؛ همان حسی که قبل از هر فاجعه سراغم می‌آمد. آرام صدا زدم:
- ریگان... بیداری؟
ریگان از روی تخت بلند شد. موهایش پریشان بود و هنوز خواب در چشم‌هایش موج میزد.
- چی شده؟
جواب ندادم. در همان لحظه صدای خش‌خشی از بیرون شنیده شد؛ انگار چیزی روی آسفالت خیس کشیده میشد. فقط یک‌بار، اما همان یک‌بار کافی بود تا قلبم محکم به سینه‌ام بکوبد. به ریگان نگاه کردم؛ او هم صدا را شنیده بود. ترس را میشد در چشم‌هایش دید، حتی اگر سعی می‌کرد پنهانش کند.
آرام گفتم:
- فکر می‌کنم یک چیزی اون بیرون داره حرکت میکنه.
ریگان کنار پنجره ایستاد و به تاریکی خیابان خیره شد.
- شاید فقط یک حیوون وحشی باشه... نه؟
نفسم سنگین شد.
- امیدوارم.
اما ته دلم حقیقت را می‌دانستم؛ هیولاها خودشان برنمی‌گردند... مگر این‌که کسی دوباره آن‌ها را بیدار کرده باشد؛ و همان‌جا فهمیدم سکوت شش‌ماهه‌ی دنیا، صلح نبود. فقط آرامش قبل از طوفان بود.

 

[serena]

سلام سینا جان ایام به کام متنت تاحدی عالی فقط میمونه دیالوگات طبق شیوه‌نامه جدید باید تو گیومه باشه دیالوگات عزیز یعنی ازحالت خط تیره تغییرش بده به گیومه

 

[serena]

خب بریم روی ویرایشا پارتا بسم الله از پارت اول شروع کنیم.

 

[serena]

مقدمه:
«دنیا هنوز زخم روزی را بر تن دارد که نسل اول هیولاها از دل آزمایشگاه بیرون آمدند و همه‌چیز را در هم شکستند.»
تصویرسازی «زخم بر تن دنیا» بسیار قوی است.
اصلاح نگارشی: «درهم» (وقتی به معنایِ درهم‌کوبیدن و متلاشی کردن است) بهتر است به صورت متصل نوشته شود.
پیشنهاد: «دنیا هنوز زخمِ روزی را بر تن دارد که نخستین نسلِ هیولاها از دلِ آزمایشگاه بیرون خزیدند و همه‌چیز را درهم شکستند.»
دلیل تغییر: استفاده از «خزیدند» به جای «آمدند» حس خباثت و وحشتِ بیشتری به حرکت هیولاها می‌دهد.
پاراگراف دوم
«سکوت این ماه‌ها شبیه آرامش نیست؛ بیشتر شبیه مکثی سنگین است، پیش از جنبش دوباره‌ی چیزی که هرگز کاملا نمرد.»
تحلیل: تعلیقِ این بند عالی است.
اصلاح نگارشی: «کاملاً» نیاز به تنوین دارد.
پیشنهاد: «سکوتِ این ماه‌ها بویی از آرامش نبرده؛ بیشتر به مکثی سنگین می‌ماند، پیش از خیزشِ دوباره‌ی چیزی که هرگز کاملاً نمرد.»
دلیل تغییر: «بویی از آرامش نبرده» ضرب‌آهنگِ موسیقایی‌تری نسبت به «شبیه… نیست» دارد
پاراگراف سوم
«در ویرانه‌ها نشانه‌هایی پیدا شده؛ سایه‌هایی که بیش از حد شبیه گذشته‌اند و ردپاهایی که نباید وجود داشته باشند.»
تحلیل: این بند کوتاه و تکان‌دهنده است و اطلاعات خوبی می‌دهد.
پیشنهاد: «در ویرانه‌ها نشانه‌هایی پیدا شده؛ سایه‌هایی که بیش از حد، شبیه گذشته‌اند و ردپاهایی که منطقاً نباید باشند.»
دلیل تغییر: استفاده از «منطقاً نباید باشند» بارِ ترسِ عقلانیِ شخصیت‌ها را بهتر نشان می‌دهد.
پاراگراف چهارم:
«هیولاها نابود شدند، اما زمین انگار دوباره می‌لرزد. انگار چیزی آشنا زیر سطح جهان بیدار می‌شود.»
تحلیل: همان‌طور که قبلاً گفتم، تکرار «انگار» کمی از تأثیر متن می‌کاهد.
پیشنهاد: «هیولاها نابود شدند، اما زمین انگار دوباره می‌لرزد. گویی چیزی آشنا، در ژرفایِ این جهان، بیدار می‌شود.»
دلیل تغییر: «ژرفایِ جهان» در تقابل با «سطح» (که قبلاً استفاده کرده بودید) تضاد معنایی بهتری ایجاد می‌کند و حس «عمقِ فاجعه» را می‌رساند.
پاراگراف پنجم
«و اگر آنچه در تاریکی حرکت می‌کند همان باشد که فکر می‌کنیم، این‌بار بازگشت نیست؛ تکامل است.»
تحلیل: ضربه‌ی نهایی متن شماست و بسیار عالی طراحی شده.
پیشنهاد: «و اگر آنچه در تاریکی می‌خزد، همان باشد که می‌پنداریم، این‌بار بازگشت نیست؛ تکامل است.»
دلیل تغییر: «می‌خزد» در کنار «می‌پنداریم» (به جای فکر می‌کنیم) به متن وزنِ ادبی و رسمی‌تری می‌دهد.

 

[serena]

پارت اول:
دیالوگ‌ها را توگیومه بذار ...
جمله: «نیمه‌شب بود. روی تخت کنار ریگان نشسته بودم.»
بررسی: صحیح. استفاده از نقطه برای جدا کردن دو جمله کوتاه، ضرب‌آهنگ را بهتر می‌کند.
جمله: «نفس‌هایش آرام و یکنواخت بود، اما من نمی‌توانستم بخوابم؛ کابوس‌هایم هنوز از گذشته‌ی تلخم رهایم نمی‌کردند.»
بررسی: رعایت نیم‌فاصله در «نفس‌هایش»، «کابوس‌هایم» و «گذشته‌ی». استفاده از «ویرگول» قبل از «اما» برای جداسازی دو بندِ مستقل الزامی است.
جمله: «هیولاها، آزمایشگاه، آخرالزمان، خیانتِ دوستم و…، همه‌چیز با هم بر ذهنم هجوم می‌آورد؛ همچون موجی که هیچ‌وقت فرو نمی‌نشست.»
بررسی: «خیانتِ» (کسره‌ی اضافه)، «همه‌چیز» (نیم‌فاصله). استفاده از «بر ذهنم» (ساختار ادبی) به‌جای «روی ذهنم» (ساختار عامیانه).
جمله: «برخاستم، دستم را روی دیوارِ سرد کشیدم و راهی دستشویی شدم.»
بررسی: فعل «برخاستم» درست است. ساختار موازیِ سه فعل (برخاستم، کشیدم، شدم) متن را روان کرده است.
جمله: «آبِ سردی که به صورتم پاشیدم، بیش از هر چیزی مرا از خوابِ غفلت بیدار کرد.»
بررسی: «به صورتم» دقیق‌تر از «روی صورتم» است. «مرا» (مفعول) به جای «من رو» (محاوره).
جمله: «شش ماه از آن حادثه‌ی وحشتناکِ برلین می‌گذشت.»
بررسی: ساختار کاملاً صحیح
جمله: «ریگان، با اینکه نمی‌توانست بچه‌دار شود، با من ازدواج کرد و زندگی جدیدی ساختیم؛ اما حتی با این‌همه، دیگر نمی‌توانستیم مثل گذشته باشیم.»
بررسی: استفاده از ویرگول برای جدا کردن جمله‌ی معترضه (با اینکه…) عالی است. «این‌همه» (نیم‌فاصله).

 

[serena]

پارت دوم :
نفسش هنوز گرم بود، بوی شام شب قبلش هنوز روی بالشتش حس میشد.
اصلاح: نفسش هنوز گرم بود؛ بوی شامِ شبِ قبلش هنوز روی بالشش حس می‌شد.
«میشد» → «می‌شد»
بهتر است دو بخش جمله با «؛» جدا شوند.
جمله: سکوت خونه مثل یه لحاف نرم دورم پیچیده بود، اما نمی‌تونستم فراموش کنم، اون سایه‌ای که دیده بودم چی بود.
اصلاح: سکوت خانه مثل یک لحاف نرم دورم پیچیده بود، اما نمی‌توانستم فراموش کنم که آن سایه‌ای که دیده بودم چه بود.
نکته:
«خونه» → «خانه»
«یه» → «یک»
«نمی‌تونستم» → «نمی‌توانستم»
جمله :صبح شده بود و نور ضعیف خورشید از پنجره‌های ترک‌خورده‌ی خونه توی آشپزخونه افتاد و وقتی وارد شدم، بوی بیکن و تخم‌مرغ تازه فضا رو پر کرده بود.
پیشنهادی: صبح شده بود و نور ضعیف خورشید از پنجره‌های ترک‌خورده‌ی خانه به آشپزخانه می‌تابید. وقتی وارد شدم، بوی بیکن و تخم‌مرغ تازه فضا را پر کرده بود.
ایراد:
جمله خیلی بلند است و بهتر است دو جمله شود.
«افتاد» برای نور اینجا طبیعی نیست؛ «می‌تابید» بهتر است.
جمله:از پشت به ریگان نزدیک شدم، دستم رو دور شونه‌هاش انداختم و یه لحظه بدون این‌که هیچ‌چیز عجیب باشه، فقط یه حس آرامش رو تجربه کردم.
اصلاح: از پشت به ریگان نزدیک شدم، دستم را دور شانه‌هایش انداختم و لحظه‌ای، بدون این‌که هیچ‌چیز عجیب باشد، فقط حس آرامش را تجربه کردم.
نکته:
«یه» → «یک»
«شونه‌هاش» → «شانه‌هایش»
جمله کمی کش‌دار است.
جمله:میز صبحونه رو با هم جمع کردیم و دستش رو کشیدم و سمت کاناپه بردم بعد از روشن کردن تلویزیون کنارش نشستم.
پیشنهادی: میز صبحانه را با هم جمع کردیم. دستش را کشیدم و به سمت کاناپه بردم؛ بعد از روشن کردن تلویزیون، کنارش نشستم.
نکته: این جمله نیاز جدی به نشانه‌گذاری دارد ‌
جمله:چشم‌هام خیره در نگاه زیباش در گردش بود که با شنیدن صدای گوینده خبر از تلویزیون نگاه جفت‌مون به سمتش کشیده شد.
پیشنهادی: چشم‌هایم غرق در نگاه زیبایش بود که با شنیدن صدای گوینده‌ی خبر از تلویزیون، نگاه هر دویمان به سمتش کشیده شد.
نکته: جمله از نظر ساختاری سنگین و مبهم بود.
دولت حفاظت از بازمانده‌ها هنوز جزئیات کامل رو اعلام نکرده، اما ظاهرا گروهی توانسته‌اند خود را از خطرات گذشته نجات بدهند و با وجود کمبود منابع، ارتباطاتی برقرار کنند… .
اصلاح: دولتِ حفاظت از بازمانده‌ها هنوز جزئیات کامل را اعلام نکرده، اما ظاهراً گروهی توانسته‌اند خود را از خطرات گذشته نجات دهند و با وجود کمبود منابع، ارتباطاتی برقرار کنند…
نکته:
«رو» → «را»
«ظاهرا» → «ظاهراً»
«… .» نادرست است؛ فقط یکی از آن‌ها کافی است.
سکوتی کوتاه بین‌مون افتاد، ولی هر دو می‌دونستیم که دنیا هنوز امن نیست و اون آرامش صبحگاهی دوباره با بوی تهدید تازه‌ای مخلوط شد و با اولین جمله‌ی گزارش، مثل بخاری که رو شیشه فرود میاد، شروع به محو شدن کرد.

اصلاح: سکوتی کوتاه بین‌مان افتاد، اما هر دو می‌دانستیم که دنیا هنوز امن نیست؛ آن آرامش صبحگاهی دوباره با بوی تهدیدی تازه مخلوط شد و با اولین جمله‌ی گزارش، مثل بخاری که روی شیشه می‌نشیند، شروع به محو شدن کرد.
نکته:
جمله خیلی طولانی بود
«رو» → «روی»
تصویر تلویزیون ناگهان تغییر کرد؛ صدای همهمه، موج دریا، باد.
اصلاح: تصویر تلویزیون ناگهان تغییر کرد؛ صدای همهمه، موج دریا و باد شنیده شد.
نکته: جمله ناقص بود و فعل نداشت.
چشم راستش نیمه‌بسته بود و خون خشک‌شده زیرش تا استخون گونه‌اش رسیده بود.
اصلاح: چشم راستش نیمه‌بسته بود و خونِ خشک‌شده زیرش تا استخوان گونه‌اش رسیده بود.
نکته:
«استخون» → «استخوان»
آقا… آقا چی شده! چطور با این قایق نیمه‌شکسته رسیدی این‌جا؟ این خون… اینا چیه رو بدنت؟
اصلاح: - آقا… آقا چه شده؟ چطور با این قایق نیمه‌شکسته رسیدی این‌جا؟ این خون… این‌ها چیست روی بدنت؟
نکته:
«چی شده!» → «چه شده؟»
«اینا» → «این‌ها»
«رو» → «روی»
روی زمین افتاده بود، انگشت‌های خونی‌اش رو تو هوا تکون داد و با صدایی که نصفش گریه بود و نصفش خش‌دار گفت:
اصلاح: روی زمین افتاده بود، انگشت‌های خونی‌اش را در هوا تکان داد و با صدایی که نیمی گریه بود و نیمی خش‌دار، گفت:
نکته: «تو هوا تکون داد» برای نثر بهتر است به «در هوا تکان داد» تبدیل شود.

 

[(SINA)]

پارت اول:
دیالوگ‌ها را توگیومه بذار ...
جمله: «نیمه‌شب بود. روی تخت کنار ریگان نشسته بودم.»
بررسی: صحیح. استفاده از نقطه برای جدا کردن دو جمله کوتاه، ضرب‌آهنگ را بهتر می‌کند.
جمله: «نفس‌هایش آرام و یکنواخت بود، اما من نمی‌توانستم بخوابم؛ کابوس‌هایم هنوز از گذشته‌ی تلخم رهایم نمی‌کردند.»
بررسی: رعایت نیم‌فاصله در «نفس‌هایش»، «کابوس‌هایم» و «گذشته‌ی». استفاده از «ویرگول» قبل از «اما» برای جداسازی دو بندِ مستقل الزامی است.
جمله: «هیولاها، آزمایشگاه، آخرالزمان، خیانتِ دوستم و…، همه‌چیز با هم بر ذهنم هجوم می‌آورد؛ همچون موجی که هیچ‌وقت فرو نمی‌نشست.»
بررسی: «خیانتِ» (کسره‌ی اضافه)، «همه‌چیز» (نیم‌فاصله). استفاده از «بر ذهنم» (ساختار ادبی) به‌جای «روی ذهنم» (ساختار عامیانه).
جمله: «برخاستم، دستم را روی دیوارِ سرد کشیدم و راهی دستشویی شدم.»
بررسی: فعل «برخاستم» درست است. ساختار موازیِ سه فعل (برخاستم، کشیدم، شدم) متن را روان کرده است.
جمله: «آبِ سردی که به صورتم پاشیدم، بیش از هر چیزی مرا از خوابِ غفلت بیدار کرد.»
بررسی: «به صورتم» دقیق‌تر از «روی صورتم» است. «مرا» (مفعول) به جای «من رو» (محاوره).
جمله: «شش ماه از آن حادثه‌ی وحشتناکِ برلین می‌گذشت.»
بررسی: ساختار کاملاً صحیح
جمله: «ریگان، با اینکه نمی‌توانست بچه‌دار شود، با من ازدواج کرد و زندگی جدیدی ساختیم؛ اما حتی با این‌همه، دیگر نمی‌توانستیم مثل گذشته باشیم.»
بررسی: استفاده از ویرگول برای جدا کردن جمله‌ی معترضه (با اینکه…) عالی است. «این‌همه» (نیم‌فاصله).

خسته نباشید، ویرایش ها انجام شدن فقط یه چیزی. دیالوگ ها رو وقتی مثلا نوشتم. دستی به موهایش کشید و گفت: « من...» اینطوری دو نقطه بزارم بنویسم
دستی به موهایش کشید و گفت:
« من...
یا اینطوری یه اینتر بزنم بعد بنویسم؟

 

[serena]

خسته نباشید، ویرایش ها انجام شدن فقط یه چیزی. دیالوگ ها رو وقتی مثلا نوشتم. دستی به موهایش کشید و گفت: « من...» اینطوری دو نقطه بزارم بنویسم
دستی به موهایش کشید و گفت:
« من...
یا اینطوری یه اینتر بزنم بعد بنویسم؟

مورد اولی سیناجان گفت: « جمله...

 

[serena]

سینا ویرایش زدی بهم اطلاع بده