نگاهم کن دم رفتن، چقدر افسردهتر میشم
تو با اون حیف و میل میشی، منم اینجا هدر میشم
مثل سیگار، خطرناکترین دودم باش
شعله آغوش کنم حضرت نمرودم باش
نگاهم کن دم رفتن، چقدر افسردهتر میشم
تو با اون حیف و میل میشی، منم اینجا هدر میشم
شعله بکش بر شب تکراریام
مردهی این گونه خودآزاریام
من نرفتم تا که برگردم، پشت سر کی آب میپاشی؟
ققنوسم و ماندگار میمانم، کافیست در این شهر یاد من باشی
مجنونمو از درد جنون چه میدانی حکیم ؟مجنونم و خون در دهنم می رقصد
دستان جنون در دهنم می رقصد
من تو را دیدم و آرام به خاک افتادم
و از آن روز که در بند توام آزادم