مشاعره | مشاعره با اشعار شاعران |

[Mansi]

شرم از آن چشم سیه بادش و مژگان دراز
هر که دل بردن او دید و در انکار من است

 

[~راوـــی~]

تا کهکشان، تا بی‌نشان، بازو به بازویت دهم
با هم‌زبانی، همدلی، جان را هم‌آوایت کنم

 

[علی یزدانی]

تا کهکشان، تا بی‌نشان، بازو به بازویت دهم
با هم‌زبانی، همدلی، جان را هم‌آوایت کنم

من همان بِه که از او نیک نگه دارم دل
که بد و نیک ندیده‌ست و ندارد نِگَهَش

 

[~راوـــی~]

شدم مایوس با ظلمی که از اطرافیان دیدم
همان‌هایی که می‌دیدند غم پشت نقابم را

 

[Mansi]

ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت
بنگر که از کجا به کجا می‌فرستمت

 

[~راوـــی~]

تو خون در رگ مایی
خودت که در جریانی

 

[Mansi]

یا چشم بپوش از من و از خویش برانم
یا تنگ در آغوش بگیرم که بمیرم

 

[~راوـــی~]

من نمی‌دانستم معنی هرگز را
تو چرا بازنگشتی دیگر؟

 

[Mansi]

رندي و چو من فاشی، بر ملت قلاشی
در پرده چرا باشی؟ آهسته که سرمستم

 

[~راوـــی~]

مرنج گرچه جفایت رسد که در ره عشق
ضرورت است جفا دیدن و نرنجیدن