مشاعره | مشاعره با تکست رپ |

[.YEGANEH.]

هزار بار گفتم شاید فردا یه کم بهتر شه این حالم
ولی هر روز انگار بیشتر می‌چسبه این دردامم
هوای خونه سنگینه وقتی کسی جاتو نمی‌گیره
همون آهنگ قدیمیو می‌ذارم، دلم می‌پره می‌میره
هربار خودم‌و می‌کشم بالا از چاهِ فکرای تلخ
ولی تهش یه چیزی میگه هنوز، راهت پره از اشک و نمک

 

[:)MAHAK]

کاش بشیم دوباره ما مثل قبلا فیکس
شنیدم جدیدا میکنی سنگم ریز برفم اسنیف بکن منو کمتر دیس!
زدی منو مثل عقرب نیش ولی باز تکست میدم میگم برگرد پلیز…
برگرد دلم تنگ شده واسه سر درد واسه خنده ات…
واسه توعه احمق بگیم با هم از قبل موقع ها که از بهر بلد بودیم همو…
نبودیم ما رد مد کوشی آخه حالا عشق نشد بزار لاقل دوستی باشه…

 

[علی یزدانی]

ه رک بگم
شاید اصلاً شک بدم
من نیمدم که جک بگم
من پشــتتم
من گشنمو تو گشنه‌تر
یه عمر نشستیم پشت در
چه حرف زدیم ما پشت هم
آتیــــشــــیــم و
سوخته دیگه خشک و تر
این سازوکار جامعس
نزار تو بین ماها فرق
لااقل، هرچی باشه پایتم
و تا همیشه دارم حرف
سبک رپ چه خوشمزس
به کل دنیا داده درس
هر کی میگفت مسخرس
با کل دنیا هس طرف

تکس خودم_ سال ۹۸

 

[علی یزدانی]

می‌نویسم از هر چی هس دوروبرم
می‌نویسم فکرایی که هس تو سرم
سعی می‌کنه فکرا رو رد کنه مغزم
یکی یکی رها کنه، باز بشه کم‌کم
نفس عمیق و یه دست زیرچونه
توی دلم کاشتم یه بذر، یه دونه
کسی چه می‌دونه که بذر هیپهاپ
یه روز ثمر میده و زده تازه جوونه
اینم نتیجشه، یه ساعته پشت میزم
هی بنویس و بخون، منو کرد حریصم
من مریضم، افتاده به جونم رپ
صبحا تا شب می‌نویسم و می‌خونم شب
میگن نمی‌شه اما من هواسم هستش
میگن از کجا میاد اینا؟ میاد از عشق

 

[.YEGANEH.]

می‌نویسم از هر چی هس دوروبرم
می‌نویسم فکرایی که هس تو سرم
سعی می‌کنه فکرا رو رد کنه مغزم
یکی یکی رها کنه، باز بشه کم‌کم
نفس عمیق و یه دست زیرچونه
توی دلم کاشتم یه بذر، یه دونه
کسی چه می‌دونه که بذر هیپهاپ
یه روز ثمر میده و زده تازه جوونه
اینم نتیجشه، یه ساعته پشت میزم
هی بنویس و بخون، منو کرد حریصم
من مریضم، افتاده به جونم رپ
صبحا تا شب می‌نویسم و می‌خونم شب
میگن نمی‌شه اما من هواسم هستش
میگن از کجا میاد اینا؟ میاد از عشق

عشق مثل خاریه تو قلبم، ولی نمی‌کَنمش
همونی که هر چی می‌خورم ازش، باز نمی‌بُرّمَش
می‌نویسم از هر چی هست، دور و برم شلوغه
فکرا جنگه تو سرم، مغزم شده میدون کوچه
می‌خوام فراموش کنم، ولی قلم نمی‌ذاره
هی فشار می‌ده بهم، میگه باز بنویس، دوباره
نفس عمیق، یه دست زیر چونه، می‌زنم خیره
به یه صفحه‌ی سفیدی که از من منو می‌گیره
کاشتم تو دلم یه بذر، شدم اسیر ریشه‌ش
همه می‌گن این چیه؟ می‌گم رپه، نمی‌فهمن تیشه‌ش
بذر هیپ‌هاپه که هر روز داره جوونه می‌شه

 

[علی یزدانی]

همیشه یه دفتر می‌خوام با یه پنجره
یه قلم یا خودکار با یه منظره
یه قهوه‌ی تلخ و یه شکلات شیرین
با یه حس عمیق، پای شعرم بشین
یه عینک و یه میز کوچیک هس روبروم
یه کتابخونه‌ی قشنگ و یه ساعت کوک
یه جامدادی رنگی، پر از مداد رنگی
یه سطل آشغال کوچیک، روش گلای رنگی
دلم یه ایده‌ی بکر می‌خواد واسه نوشتن
یه فُرت می‌زنم از قهوم، یه ذرّه تشنم
یه نسیم بهاری و بوی نم بارون
یه سیگار با ته‌سیگاری ، یه لحظه‌ی آروم
چیک چیک آب، توو حیات و صدای ساز
دارن میرقصن شاخه‌ها با صدای باد
می‌خوام بنویسم، می‌کنم مدادو تراش
دلم زندگی رو می‌خواد، با صبر و گله‌هاش

عشق مثل خاریه تو قلبم، ولی نمی‌کَنمش
همونی که هر چی می‌خورم ازش، باز نمی‌بُرّمَش
می‌نویسم از هر چی هست، دور و برم شلوغه
فکرا جنگه تو سرم، مغزم شده میدون کوچه
می‌خوام فراموش کنم، ولی قلم نمی‌ذاره
هی فشار می‌ده بهم، میگه باز بنویس، دوباره
نفس عمیق، یه دست زیر چونه، می‌زنم خیره
به یه صفحه‌ی سفیدی که از من منو می‌گیره
کاشتم تو دلم یه بذر، شدم اسیر ریشه‌ش
همه می‌گن این چیه؟ می‌گم رپه، نمی‌فهمن تیشه‌ش
بذر هیپ‌هاپه که هر روز داره جوونه می‌شه

 

[علی یزدانی]

شب شده دوباره و غمگینه دلم
لش شده رو کاناپه سنگینه تنم
خسته و تنها و بی اعتماد به آدما
لجباز و دُروو و بی اعتبارم تا الان
کاش مث قصه‌ها، فرشته‌ی نجات داشتم
کاش سلامتی، جا مصرف مواد داشتم
کاش شبا، بجای بالش بغل داشتن
منم یکی رو، توی بغلم داشتم
کاشکی زمونه انقد خراب نبود
کاش زندگی وابسته به شباش نبود
.. .

 

[علی یزدانی]

دلم آروم بگیر، انقد داغون نباش
بیا دس وردار ازش، آروم، یواش

عاشق نباش، بازم هس بهتراش
ولی چجوری یادم بره برق چشاش؟

 

[علی یزدانی]

دلم آروم بگیر، انقد داغون نباش
بیا دس وردار ازش، آروم، یواش

عاشق نباش، بازم هس بهتراش
ولی چجوری یادم بره برق چشاش؟

شبا داغون و روزا مجنونم
گاهی آرومم ولی آشوبم
اونی که درجا می‌زد من بودم
از همتونم برا بودن ممنونم
من یه تندیس یا یه استورم
انعکاسم، نورم، منشورم
یا یه قربانی که اسیر غم بودم
دور بودم، دورم، فرسودم

 

[Mansi]

من خوردم زمینو همه نظاره گر
نگاه شادشون به دردم اضافه کرد
همونا که داشتن توی عقده میمردن
اونا که سر سفره ی ما لقمه میخوردن