مشاعره | مشاعره با اشعار شاعران |

[شکوفـہ بـھـاری]

قصه‌ی فرهاد دنیا را گرفت، ای پادشاه!
دل به دست آوردن از کشورگشایی بهتر است

تطاولی که تو کردی به دوستی با من
من آن به دشمن خون خوار خویش نپسندم
سعدی

 

[~راوـــی~]

من ندانم به نگاه تو چه رازیست نهان
که من آن راز توان دیدن و گفتن نتوان

 

[!!AMIN!!]

نزنم نمک به زخمی که همیشگی‌ست باری
که نه خسته‌ ی نخستین نه خراب آخرینم

 

[شکوفـہ بـھـاری]

نزنم نمک به زخمی که همیشگی‌ست باری
که نه خسته‌ ی نخستین نه خراب آخرینم

من از دیوانگی خالی نخواهم بود تا هستم
که رویت می‌کند هشیار و بویت می‌کند مستم
اوحدی

 

[پناه.]

ماها تو سفر کردی و شب ماند و سیاهی
نه مرغ شب از ناله من خفت و نه ماهی

 

[!!AMIN!!]

یاد آن عهد که دل در خم گیسوی تو بود
شب من موی تو و روز خوشم روی تو بود

 

[پناه.]

تو را که هر چه مراد است در جهان داری
چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری

 

[شکوفـہ بـھـاری]

تو را که هر چه مراد است در جهان داری
چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری

یقین می‌دان که او از نور ذاتست
میان جان و دل آب حیات است
عطار

 

[~راوـــی~]

تو تنها می‌توانی آخرین درمان من باشی
و بی‌شک دیگران بیهوده می‌جویند تسکینم

 

[Mansi]

من آن گلبرگ مغرورم که میمیرم ز بی‌آبی
ولی با خفت و خواری پی شبنم نمی‌گردم