مشاعره | مشاعره با اشعار شاعران |

تا توان کردن ز خونِ ما نگارین دست را
از حنا بهرِ چه باید کرد رنگین دست را
سینه‌اش از بادهٔ لعلی بدخشان می‌شود
هر که سازد چون سبو در خواب بالین‌‌دست را

جناب صائب تبریزی
 
آن تُرک پری چهره که دوش از بر ما رفت
آیا چه خطا دید که از راه خطا رفت؟

تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان‌بین
کَس واقفِ ما نیست که از دیده چه‌ها رفت
 
تا سرافرازم به داغ بندگی کرده است عشق
هست در زیر نگین ملک سلیمانی مرا
در دبستان تأمل کرده ام روشن سواد
ابجد اطفال باشد خط پیشانی مرا

جناب صائب تبریزی
 
از پی آن دلبر شیرین شمایل می‌رو
دل پی او رفت و من هم از پی دل می‌روم

می‌روم نزدیک آن قصاب و گو: خونم بریز
من هلاک قتل خویشم، سوی قاتل می‌روم
 
ما را زِ خیالِ تو چه پروایِ نوشیدنی است؟
خُم گو سر خود گیر، که خُمخانه خراب است

جناب حافظ شیرازی
 
تا جهان باقی و آئین محبت باقی است

شعر حافظ همه‌جا ورد زبان خواهد بود
 
دل هایمان سیاه ترند از لباسمان!
حاضر به مس*ت کردن بی باده نیستیم


شیطان اگر که سجده به انسان نکرد و رفت
فهمیده بود مثل خودش ساده نیستیم!
 
مرهم گفت:
مگر به تیغ اجل خیمه بَرکَنَم ور نی

رمیدن از درِ دولت نه رسم و راهِ من است
کلیک کنید تا گسترش یابد...
تا در این زندان فانی زندگانی باشدت

کنج عزلت گیر تا گنج معانی باشدت
 
شما برای پاسخ‌دادن باید به انجمن ورود کنید.
کی این تاپیک رو خونده (کل خوانندگان: 74)
عقب
بالا پایین