مشاعره | مشاعره با اشعار شاعران |

[شکوفـہ بـھـاری]

میرسد قرنی به پایان و سپهر بایگان
دفتر دوران ماهم، بایگانی می‌کند...

دامن صحرا نبرد از چهره‌ام گرد ملال
می‌روم چون سیل، تا دریا به فریادم رسد
صائب تبریزی

 

[~راوـــی~]

درد دل پوشیده مانی تا جگر پر خون شود
به که با دشمن نمایی حال زار خویش را

 

[شکوفـہ بـھـاری]

درد دل پوشیده مانی تا جگر پر خون شود
به که با دشمن نمایی حال زار خویش را

آرام و روان و نرم و سنجیده رود
ما ناله کنان و یار، نشنیده رود
شهریار

 

[~راوـــی~]

دل به امید صدایی که مگر در تو رسد
ناله‌ها کرد در این کوه که فرهاد نکرد

 

[شکوفـہ بـھـاری]

دل به امید صدایی که مگر در تو رسد
ناله‌ها کرد در این کوه که فرهاد نکرد

دلا جز وی مبین در هر چه بینی
که جز او نیست در صاحب یقینی
عطار

 

[پناه.]

یار من باش که زیب فلک و زینت دهر
از مه روی تو و اشک چو پروین منست

 

[شکوفـہ بـھـاری]

یار من باش که زیب فلک و زینت دهر
از مه روی تو و اشک چو پروین منست

تو دست کم کمی شبیه خود باش
در این جهان که هیچ‌کس خودش نیست
قیصر امین پور

 

[~راوـــی~]

تا بداند که شب ما به چه سان می‌گذرد
غم عشقش ده و عشقش ده و بسیارش ده

 

[شکوفـہ بـھـاری]

تا بداند که شب ما به چه سان می‌گذرد
غم عشقش ده و عشقش ده و بسیارش ده

هر که راهی یافت اندر راه حق
شد ز نور مهر او آگاه حق
عطار

 

[~راوـــی~]

قصه‌ی فرهاد دنیا را گرفت، ای پادشاه!
دل به دست آوردن از کشورگشایی بهتر است