مشاعره | مشاعره با اشعار شاعران |

[شکوفـہ بـھـاری]

از باغ می‌برند چراغانی‌ات کنند
تا کاج جشن‌های زمستانی‌ات کنند

در دیده من اندرآ وز چشم من بنگر مرا
زیرا برون از دیده‌ها منزلگهی بگزیده‌ام

 

[!!AMINKHAN!!!!AMINKHAN!! عضو تأیید شده است.]

مرید پیر دل خویش باش ای درویش
وز او به بندگی هیچ پادشاه مرو

 

[شکوفـہ بـھـاری]

مرید پیر دل خویش باش ای درویش
وز او به بندگی هیچ پادشاه مرو

وصال دولت بیدار ترسمت ندهند
که خفته‌ای تو در آغوش بخت خواب زده

 

[!!AMINKHAN!!!!AMINKHAN!! عضو تأیید شده است.]

هرگز اندر همه عالم نشناسم غم و شادی
مگر آن وقت که شادی خور و غمخوار تو باشم

 

[شکوفـہ بـھـاری]

هرگز اندر همه عالم نشناسم غم و شادی
مگر آن وقت که شادی خور و غمخوار تو باشم

منم دل تو دل از خود مجوی از من جوی
مرید پیر شو ار دولت جوان داری

 

[Mansi]

یک نگاهت به من آموخت که در حرف زدن
چشم‌ها بیشتر از حنجره‌ها می‌فهمند

 

[شکوفـہ بـھـاری]

یک نگاهت به من آموخت که در حرف زدن
چشم‌ها بیشتر از حنجره‌ها می‌فهمند

دل به دنبال وفا رفت و من از دنبالش
تا به دنبالهٔ این کار ببینم حالش

 

[باهار]

شرف مرد به جود است و کرامت نه سجود
هر که این هر دو ندارد عدمش به زوجود

 

[!!AMINKHAN!!!!AMINKHAN!! عضو تأیید شده است.]

دیوان حافظ را شبی صد دفعه می‌بوسی
هر دفعه از آن دفعه فال بهتری دارد

 

[باهار]

در پردۀ اسرار کسی را ره نیست
زین تعبیه جان هیچ‌کس آگه نیست